დილას მთიებს

დი−ლას მთი−ებს აღ−მომჭ−ვირ−ვალს და−ხე−და;
მი−ცი, მზე−ებრ სხივ−თა მ−ტყორც−ნის ი−სა−რად;
გუ−ლო, ტრფო−ბის კლა−სებს ზეს−თა და−ხე−და,
რად−გან სატრ−ფოს სამ−ყა−რო უძს ის ა−რად.

გან−მაკ−ვირ−ვებს მნა−თობს ჩემთ−ვის უ−და−რე,
დღე დის−კო−ებრ, ღა−მე ცთო−მილს უ−და−რე;
უ−წყი, მომკ−ლავს მზა−და ჰქო−ნან სუ−და−რე;
ტკბილს ნარ−გი−ზებრ ჲინდ−ნი [!?] გარ სცვენ ი−სა−რად.

ბროლ სა−შუ−ალ ლა−ლი ის−პობს ღაწ−ვე−ბი,
ვარდ−ნი ჰბა−გობს მი−სის ეშ−ხის ღაწ−მე−ბი,
მარ−გა−ლიტ−თა წყო−ბი−ლი მცეს ღაწ−ვე−ბი,
უ−წყა−ლო−ბით მაჭკ−ნობს, იჩ−ნევს ის ა−რად.

მაღ−რიბ მზე−ობს, მაშ−რიბს შექმ−ნენ მწვე−ლა−და,
ლახვ−რით დამ−ჭერ, სისხ−ლით მორ−წყენ მწვე−ლა−და,
რა−ზომც მრის−ხავ, კვლავ ეტკ−ბო−ბის მწვე−ლა−და,
რად ვერ მიც−ნობ მე სხვა ვარ−დი ი−სა−რად.

მკვდარ-ქენილ გულ−სა გან−მი−თე−ნე, მო, ა−რე,
ვარდ-უწყალობავ, მუშ−თა−რი მოა−რე!
ვი−ცი შე−ნით დამშ−ვენ−დე−ბა მოა−რე,
ა−მა ყა−რიბს თავ უჩ−ნო საქმი−სა−რად!