მე შენმა ფიქრმა მიმარინდა

მე შენ−მა ფიქრ−მა მი−მა−რინ−და, ჩა−ველ ჭი−რებ−სა!
ან−და−მა−ტი−სებრ მი−მი−ზი−დავ, ვჰგავ ნამ−ჭირ−ვებ−სა!
ვარ−დის ბა−გე−ნი შვე−ნი−ე−რად სხვა მა−პი−რებ−სა!
ჩე−მებრ უ−წყა−ლოდ მი−იყ−ვა−ნებ გა−საკ−ვირ−ვებ−სა!
რო−დეს იქ−ნე−ბა, შე−მომ−ხე−დო გულ−სა მწი−რებ−სა!

ეტლ-შვე−ნი−ე−რად მო−ა−რუ−ლი გამჰს−გავ−სე მთვა−რეს;
შე−ნის ეშ−ყი−თა მა−სა შევჰსტრ−ფი, და−მე ვვლი გა−რეს;
უ−ცხო შე−ვი−ქენ ცნო−ბი−სა−გან, ვარ ჭირ−სა მწა−რეს;
უ−სა−მართ−ლო−ბამ, მიკ−ვირს, რო−გორ ვერ შე−გა−ზა−რეს!
არ ვი−ცი, ვის−სა გაჰს−წყო−ბი−ხარ რჯულ−სა, ფი−რებ−სა?

თვით შენ−მა გულ−მა კარ−გად ი−ცის, ვარ შე−ნი მკვდა−რი;
შენ−მან სურ−ვილ−მან ჩა−მო−ლი−ა გუ−ლი კლდე-მყარი.
პირ−ველ შაქ−რი−სა გე−მო ი−ყავ, ახ−ლა ხარ მწა−რი;
სა−მართ−ლი−ა−ნი გზა და−აგ−დე, და−მიხ−შევ კა−რი!
ვინც რომ ამ ჭირ−ში და−მი−ნა−ხავს, და−მი−ტი−რებ−სა!

მე ტკბი−ლის გუ−ლით შე−მოგ−ყუ−რებ, შენ მე−მა−ლე−ბი;
გინ−და რომ მოვჰკვ−დე შე−უყ−რე−ლი, არ გებ−რა−ლე−ბი!
რამ−დე−ნის რი−გით ცე−ცხლით დამწ−ვი, მით მჭირს ძა−ლე−ბი!
შენ−სა ბე−სიკ−სა შე−ნი მოჰკ−ლავს ცე−ცხლის ა−ლე−ბი...
ერ−თხელ ა−ღირ−სე შე−ნი ხილ−ვა შენ−სა მზი−რებ−სა!