ეტრფის მთიებსა

ეტრ−ფის მთი−ებ−სა შე−სამ−კობ−ლად გუ−ლი ურ−ვი−ლი;
ს−წყუ−რის გო−ნე−ბას სა−მა−რა−დოდ მი−სი სურ−ვი−ლი;
სუ−ლი რბის სწრა−ფით მის-კერძ სრბო−ლით, სევდალ-ჭურ−ვი−ლი;
თვალ−ნი ვე−რა სჭვრეტს; ხამს, დაბ−ნელ−დეს ბინდ-მობურ−ვი−ლი,
თუ და−ვა−ლე−ბულს გულ−სა შეხვ−დეს მი−სი წყურ−ვი−ლი!
სცვენ ჰინდ−თა ჯარ−ნი და−რაზ−მულ−ნი ბრო−ლი−სა ველ−სა,
მუ−ნიდ−გან ის−რის გამ−ტყორ−ცელ−ნი დაჰ−კო−დენ ხელ−სა;
ვარ−დი, ზამ−ბახ−თა შე−რე−უ−ლი, ნამ−სა სცვრის თხელ−სა;
სა−დაფ−ნი ძოწ−სა მო−უ−ზღუ−დავს გონება-ქველ−სა;
განვჰკრ−თი მჭვრე−ტე−ლი, თავ-რეტებად მინაწურ−ვი−ლი!
ტან-ნაკვეთ სრუ−ლო, ალ−ვად გუ−ლო, შაშპრა-სოსანო,
ნარდო-ზმირინო, ხმა-სირინო, ა−მოდ-ხმოსანო,
ზილფო-კასიავ, ნამკ-სასიავ-კინამოსანო,
დათხზულ-დალალო, ბროლ-და-ლალო უ−ფა−სო−სა−ნო,
შენ−სა ვერ მჭვრეტ−სა თვალ−თა სდი−ან ცრემლი-წურ−ვი−ლი!
მეყ−ნო−სა ო−დეს სურ−ნე−ლე−ბა თმი−სა შე−ნი−სა,
მყის−ვე გა−ცუდ−დეს მრავ−ლა−დო−ბა ჩე−მის სე−ნი−სა;
ა−მოდ და წყნა−რად სი−ტყვა მეს−მა მზი−სა ე−ნი−სა,
შევს−ვი შარ−ბა−თი ბა−გე−თა−გან არ საწყე−ნი−სა;
მისთ−ვის შე−მექმ−ნა გუ−ლი მუნ−ვე მინაშურ−ვი−ლი!
ჰე, გუ−ლო კრუ−ლო, ისარ-კრუ−ლო, ბედ−სა ხარ მწა−რეს!
გიხმს, თა−ვო ზღვა−თა შესართა−ვო, რბო−დე მისს ა−რეს!
ღა−რი−ბად ვლი−დე, კარ−თა სცვი−დე, თუ შეგიწყნა−რეს,
სა−და ჰინ−დო−თა ბნელ-ბინდოთა სათ−ნი შესა−რეს,
მო−ნებ−დე ხლე−ბით, მის−სა თნე−ბით, სტრფო−დე ურ−ვი−ლი!