რხევით ნაზო

რხე−ვით ნა−ზო, ტან-ალვადო გვა−რა−და,
ბრო−ლის მკერდ−სა, შუ−ქი მნა−თობს ის-არე;
მი−სი მზე ხარ საყ−ნო−სებ−ლად მა−რა−დე,
მიჯ−ნურ−სა ჰსწვამს სა−თის ინ−დი ის-არე!

ე−დემს ვარ−დი აღ−ნა−ზარ−დი ა−რი−ა,
მჭვრე−ტელ−თათ−ვის გიშ−რის ტბა−ნი ა−რი−ა;
ტრფი−ალთ დაჰ−კოდს, სისხ−ლის ზღვი−თა ა−რი−ა;
სუნთქ−მა, ოხვ−რა შამ-გლახ გულ−სა ის-არე!

ვარ−დი კრძალ−ვიდ არ ი−შიშ−ვის ა−რა−და,
არ−შიყს ათ−რობს, ა−რას უძღვ−ნის ა−რა−და,
ცრემ−ლის ღვარ−თან, მის წი−ნა−შე ა−რა−და,
გრძნე−ბულს ჰსჩაგ−რავს, ეშ−ხით ჰსდა−გავს ის-არე!
ვარ−დო, ბრძა−ნე: ვით შე−გამ−კო და−რი−თა?
მზე−ო, სხი−ვი მცი−რე მფი−ნე და−რი−თა!
ნუ თუ დამგ−მო ნაცვ−ლად სხვა−თა და−რი−თა?
ბე−სიკ ფი−ცხლავ ტრფო−ბა გულ−სა ვი−სა−რე.