აკაკის ლანდი

მდუ−მა−რე მხა−რეს შო−რი მთე−ბი−სას
დაჰ−ხა−რის ღა−მე და ან−და−მა−ტი.
იქ, რო−გორც ლან−დი მწუ−ხა−რე−ბი−სა,
გა−მოჩნ−და მა−ღალ პო−ე−ტის ლან−დი!

თეთ−რი ჭა−ღა−რით მო−სი−ლი თმე−ბი
ე−ლავ−და ელ−ვის ელვა-ციმციმით
და მო−ხიბ−ლუ−ლი ი−ყო მთი−ე−ბი
და−დე−ბულ სა−ხის ღვთა−ებ−რივ ღი−მით.

მძი−მე და დაღ−ლილ ფე−ხის ხმას გრძნობ−და
ნელი-ნელ მსვლე−ლი ღრუ−ბე−ლი ჩე−მი
და მოძ−რა−ობ−და ღა−მის მნა−თობ−თა
ა−ღელ−ვე−ბუ−ლი ე−ლი−ზი−უ−მი.

გრძნობ−და თა−ნა−ბარ მო−ახ−ლო−ე−ბას
განც−ვიფ−რე−ბუ−ლი და დი−დი მთე−ბი,
შეუცნობ-ხშირი შრი−ა−ლით შეკრ−თა
მშობ−ლი−უ−რი ტყის მწვა−ნე ზვირ−თე−ბი.

მა−შინ ბავშ−ვი−ვით მი−ჩუმ−და შქე−რი,
შე−წყდა მდი−ნა−რეთ ზვირ−თე−ბის მღე−რა,
მხო−ლოდ გრი−ალ−მა გზა მრა−ვალ−ფე−რი
ნა−პერწკ−ლის დრო−შით ა−ა−ელ−ფე−რა,

და სა−ი−დუმ−ლო შუ−ქით შე−მო−სა
მი−წყნა−რე−ბუ−ლი გზა იშ−ვი−ა−თი: -
ჩუ−მად... დაღ−ლილი სანთ−ლე−ბით მო−დის
მწუ−ხა−რე ლან−დი... მა−ღალი ლან−დი.

ოჰ! ა−სე−თი−ა დღეს გან−საც−დე−ლი
და არ დაგვ−ტო−ვებს პო−ე−ტი ობ−ლად,
რომ არ ა−ან−თოს ი−სევ სან−ტე−ლი
და−ვი−წყე−ბუ−ლი ხა−ტის მახლობ−ლად.

იქ−ნე−ბა ჩვენთ−ვის, იქ−ნე−ბა ჩვენ−ში,
იქ−ნე−ბა ჩვენ−თან მა−რად და მა−რად!
ჩვე−ნი ზღაპ−რე−ბის სი−დი−ა−დე−ში,
ჩვე−ნი ფიქ−რე−ბის ლურჯ ნი−ავ−ქა−რად.

არ მო−გაკ−ლებს მადლს და შუქს უ−სი−ტყვოს
მი−სი, პო−ე−ტის, მაღ−ლით ან−თე−ბა.
კურ−თხე−უ−ლი ი−ყოს, კურ−თხე−ულ ი−ყოს,
კურ−თხე−ულ ი−ყოს ეს მო−ლან−დე−ბა.