ლარიქს სიბირიკა

(larix sibirica) ციმ−ბი−რის ნაძ−ვი
ფიქრს დღე და მოსწ−რე−ბა რად გა−და−ვა−ლი−ე?
ლე−ნა, ე−ნი−სე−ი, ზა−ბა−ი−კა−ლი−ე...
აწ ჩე−მი ოც−ნე−ბა და ჩე−მი ლი−რი−კა
ო−ბო−ლი ნაძ−ვია - ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა.

სხვა ი−ტყვის: სად ჩვე−ნი ქართ−ვე−ლი პო−ე−ტი,
სად მზე კოლ−ხი−დი−სა და სად ჩრდი−ლო−ე−თი!
გან−დევ−ნა მი−წა−მა, ცამ ვერ შე−ი−რი−გა
მა−ღალ−ტა−ნო−ვა−ნი ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა.

ო−ნე−გის სი−შო−რე, უ−რა−ლის ქარ-თოვ−ლი,
ყოფ−ნა ლა−რიქსისა ცი−ვი, მარ−ტო−უ−ლი.
დღე−ე−ბი სით−ბო−სი ვერ−ვინ და−ი−რი−გა
და ა−ღარც შენ გერ−გო, ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა

ი−ყო და−კარ−გუ−ლი - წი−აღს რაც ე−ბა−და,
ად−გილს კა−ტორ−ღათ და გა−და−სახ−ლე−ბა−თა.
დი−დი გარ−და−ტე−ხის ზა−რი და−ი−რე−კა
და შენც მო−გეს−მა ის, ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა!

აწ ვით უ−სა−ზღვრო−ა სივრ−ცე შენს გარ−შე−მო.
ი−ტყვი: გა−იღ−ვი−ძა მხა−რემ მძი−ნა−რე−მო -
ვი−თარ დი−ა−დი−ა იმ გზათ, იმ ა−რე−თა
მძლავ−რი ე−ნერ−გი−ა წყა−ლუხვ მდინა−რე−თა

ა−გერ მო−ნა−დი−რე მო−დის, ვით წვე−უ−ლი,
და მას ა−თას−ფე−რი მო−აქვს ბეწვე−უ−ლი.
თოვ−ლი, რო−გორც მტვე−რი, ი−სე და−ი−რე−კა
შენ−მა განრ−ტო−ე−ბამ, ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა!

ზღაპ−რულ სიმ−დიდ−რე−თა დრო−ა მოგ−რო−ვე−ბის,
ა−უ−რა−ცხე−ლი−ა ოქ−რო - ოქ−როების,
შემ−ჭიდ−რო−ე−ბულ−თა ა−რა აქა-იქა
გა−და−ჭი−მუ−ლი−ა ტუნდ−რა და ტა−ი−გა.

მი−წას ციმ−ბი−რისას ტყე−თა ა−მა−ლე−ბით
მის−დევს თვა−ლუწვ−დე−ნი, ვრცე−ლი ტრა−მა−ლე−ბი
რაც კი ფაბ−რი−კე−ბის დი−დი მი−ლე−ბი−ა,
დი−დი ქარხ−ნე−ბის ხმას შეხ−მატკ−ბი−ლე−ბი−ა.

ყინ−ვა გა−და−ვი−და, ნის−ლი გა−ი−რე−კა -
მა−ისს გა−უ−მარ−ჯოს, ლა−რიქს სი−ბი−რი−კა!