სკოლისაკენ!

დი−ლით ად−რე ამდ−გარ−მა
მო−გიძღ−ვე−ნით სა−ლა−მი,
ჩა−ვა−ლა−გე ჩან−თა−ში
წიგ−ნე−ბი და კალამი.

უკვე წა−ვალ სკო−ლა−ში
მე−გო−ბე−რე−ბი მე−ლი−ან,
ვნა−ხავ მას−წავ−ლებ−ლებ−საც,
ო, დე−ლი−ა, დე−ლი−ა.

გრძელი ი−ყო ზა−ფხუ−ლი,
მე−ყო ცეკვა-თამაში,
ახ−ლა სწავ−ლა მ−წყუ−რი−ა,
გა−მე−ჯიბ−რეთ სწავ−ლაში.

დედა ლოც−ვით მა−ცი−ლებს,
ცრემ−ლით თვალ−და−ნა−მუ−ლი,
უნ−და კარ−გად ვის−წავ−ლო
და გა−ვუ−ხა−რო გული.

ოჯახს პი−რო−ბას ვაძ−ლევ
თა−ვი იგრძ−ნონ და−ცუ−ლად.
ვის−წავ−ლი და ვი−ცხოვ−რებ
მა−მა−სა−ვით კა−ცუ−რად.