პატარა ბიჭები და კარატე

ჩვე−ნი სახ−ლის ბი−ჭუ−ნებს
ძლი−ერ უყ−ვართ კა−რა−ტე,
ი−სე გა−და−რე−უ−ლან,
სხვას არ სცნო−ბენ ა−რა−ფერს.

აღ−ტა−ცე−ბით ჰყვე−ბი−ან
ა−თას−ნა−ირ ა−რა−კებს:
-ვაჰ, ბი−ჭე−ბო, კა−რა−ტე!
-ოჰ, ბი−ჭე−ბო, კა−რა−ტე!
-უჰ, ბი−ჭე−ბო, რა კარ−გი
სპორ−ტი ა−რის კა−რა−ტე!

კა−რა−ტეს თუ უხ−სე−ნებთ,
სა−ხე გა−უბრ−წყინ−დე−ბათ,
კა−რა−ტეზე ბა−ა−სი
ა−რა−სო−დეს ს−წყინ−დე−ბათ:

-ბრი−უს ლი ვნა−ხე კი−ნო−ში,
ბი−ჭო−ო! რა მა−გა−რი−ა!
ვაჰ, კი−ნა−ღამ გავ−გიჟ−დი,
ქა−ჯი−ა თუ ქა−რი−ა!..

დღეს ვი−დე−ო−ფილ−მე−ბი
მო−ი−ტა−ნა თან−დი−ლამ,
ოჰ, რა კა−რა−ტე ი−ყო!
გა−აფ−რენ−დით ნამდ−ვი−ლად!

-ბრი−უსზე ი−ყო?
-შენ, ბი−ჭო,
ბრი−უსი ღმერ−თი გგო−ნი−ა?
მას−ზე უ−კე−თე−სე−ბიც
ბევ−რი გა−მი−გო−ნი−ა...

-ვი−ნა, ბი−ჭო?
-ბრი−უსს ქვეყ−ნად
არ−ვინ ჰყავ−და ცა−ლი−ა,
კა−რა−ტეს მე−ფე ი−ყო,
კა−რა−ტისტ−თა თვა−ლი−ა...

გა−ცხა−რე−ბულ კა−მათს კი
ხში−რად ჩხუ−ბიც მოჰყ−ვე−ბა,
დე−დებს მიჰ−ყავთ ბი−ჭე−ბი
ჩა−ლურ−ჯე−ბულ−ლო−ყე−ბა.

კა−რა−ტეზე ოც−ნე−ბა
მათ გო−ნე−ბას აბ−რუ−ებს,
მკვეთ−რი შე−ძა−ხი−ლე−ბი
ა−რე−მა−რეს აყ−რუ−ებს...

რა ჰქნან ბი−ჭუ−კე−ლებ−მა?-
ძლი−ერ უყ−ვართ კა−რა−ტე,
ი−სე გა−და−რე−უ−ლან,
სხვას არ სცნო−ბენ ა−რა−ფერს.