,,ი−სე მო−მე−ნატ−რე გრე−მო,
ე−ნა ვერ გა−მოთქ−ვამს სათქ−მელს,
და−უ−ძი−ნე−ბე−ლო ღმერ−თო,
ცხოვ−რე−ბას უმკ−ლავ−დე−ბი ავ−ბედს.

ცის სხი−ვის ლიც−ლი−ცი გშვე−ნის,
ა−თას−ფე−რა−დე−ბად ღელ−ვა,
ვი−ცი და−ი−ბა−დე ერ−თი,
ზე−ცით შენ გა−კურ−თხა ღმერთ−მა.

თით−ქოს აფრე−ნა სურს გუმ−ბათს,
და დი−ა−დე−მე−ბიც კვდე−ბა,
თით−ქოს შე−ე−რი−ოს უნ−და,
ცის სი−ლაჟ−ვარ−დეს კენ−ტად.

ა−სე ვინ დაგ−ხა−ტა გრე−მო,
რო−მელ მხატ−ვარს ე−პყრა ფუნ−ჯი,
გა−მო−გა−ქან−და−კა ზე−მოთ,
ზე−ცას შე−გა−ტო−ვა მუნ−ჯი.

ნა−ნა ვინ გიმ−ღე−რა ჩუ−მად,
ე−ნამ რო−მელმა თქვა ლოც−ვა,
მე−რე გა−გე−ცა−ლა უ−ტყვად,
გულ−ში და−გი−ტო−ვა თხოვ−ნად.

ან რად არ ბერ−დე−ბი გრე−მო,
დრო რად არ გი−ხუ−ნებს კალ−თებს,
ი−სე მო−მე−ნატ−რე გრე−მო,
მო−სულს ნუ და−მიხ−შობ კარებს!’’