ქართლს

ქართ−ლო, დარ−დე−ბის ამშ−ლე−ლო,
გულ-მაგარ ძე−თა მხა−რე−ო!
რო გნა−ხე, გუ−ლი აძ−გერ−და,
ფიქ−რი მეწ−ვი−ა მწა−რე−ო.
ა−რა ვსთქვა, ი−სა სჯო−ბი−ა,
გულ−ში−ვე დარ−ჩეს ბა−რე−ო.
დავ−ჯე, და−ვი−წყე ტი−რი−ლი,
ცხა−რე ცრემ−ლე−ბი ვღვა−რე−ო.

ა−თას დარ−დებ−ში გამხ−ვი−ე,
ლა−მა−ზო არე-მარეო!..
ტი−რი−ლით რა−ღას ვუშ−ვე−ლი,
ფი−ა−ლაც გა−მოვ−ცა−ლე−ო.
შენ−გან აღძ−რულ−სა ფიქ−რებ−სა
ვეთაყვან-ვენაცვალეო.
გაღ−მით რომ გო−რიჯ−ვა−რი−ა,
სა−ოც−ნე−ბო−ა რა−მე−ო.
გო−რის თავს გა−ლა−ვა−ნი−ა,
დიდს მთის კლდეს შე−ვა−და−რე−ო;
ბევ−რი უ−ნა−ხავს ვა−ე−ბა,
ცრემ−ლი და ო−მი ცხა−რეო;
რა და−მა−ვი−წყებს იმ წამ−სა,
როს დაჰ−ნა−თო−ის მთვა−რე−ო!
ე−ამბ−ნა ჩემთ−ვის რა−ცა მკლავს,
ლი−ახვ−საც ვე−მუ−და−რე−ო,
მტკვარ−თან აქვს მტკი−ცე კავ−ში−რი,
ურ−ყე−ვი, და−უმც−და−რე−ო;
მათ ზი−ა−რი აქვთ სი−ცო−ცხლე
ერთი-სხვის გა−სა−ხა−რე−ო.
რა ვნა−ხე ი−მათ ძმო−ბა−ი,
ცრემ−ლე−ბი გადმოვღვა−რე−ო.
ტი−რი−ლით ვე−ღარ ა−ვავ−სებ,
ფი−ა−ლა გა−მოვ−ცა−ლე−ო.

შენ−გან აღძ−რულ−სა ფიქ−რებ−სა
ვეთაყვან-ვენაცვალეო!