დედაენა

დე−და−ე−ნა, სიბრძ−ნის წიგ−ნი,
მო−ჩუხ−ჩუ−ხე ცხრა წყა−რო,
ა−ი ი−ა, ა−ი თი−თი,
ა−ი მთე−ლი სამ−ყა−რო.
დე−და−ე−ნა, სი−ტყვის კო−ნა,
მზის სხი−ვე−ბით დარ−თუ−ლი,
და−შაქ−რუ−ლი, და−თაფ−ლუ−ლი,
დე−და−ე−ნა ქარ−თუ−ლი,
სულ უჭკ−ნო−ბი გა−ზა−ფხუ−ლი,
ყვა−ვი−ლე−ბის შრი−ალი,
ბულ−ბუ−ლე−ბის ფრთე−ბის გაშ−ლა,
სა−ლა−მუ−რის წკრი−ალი.
ა−თას ჭირ−ში გა−მოვ−ლი−ლი,
ჩვე−ნი ჭი−რი და ლხე−ნა,
მალ−ხა−ზე−ბის ფე−ხის ადგ−მა,
თვა−ლის პირ−ვე−ლა−ხე−ლა,
ვინ გვას−წავ−ლა სიყ−ვა−რუ−ლი
მშობ−ლი−უ−რი მთა-ველის,
ნაბიჯ-ნაბიჯ მოგ−ვა−ტა−რა
მი−წის ყვე−ლა მტკა−ვე−ლი.
ვინ გვას−წავ−ლა სიყ−ვა−რუ−ლი
ყა−ნე−ბის და ზვრე−ბი−სა,
ვინ და−ლო−ცა ვა−ზის ძი−რი,
შუ−ქი გა−თე−ნე−ბი−სა,
მამა-პაპის სიყ−ვა−რუ−ლი
ვინ გვას−წავ−ლა პირ−ვე−ლად,
ჭირ−სა ში−გან გა−მაგ−რე−ბა,
ქვეყ−ნის გა−საკ−ვირ−ვე−ლად
და რკა−ლი−ვით შე−მო−ევ−ლო
ჩვე−ნი ქვეყ−ნის კიდე-განს,
აკ−ვან−ში−ვე დაგ−ვა−ფი−ცა
სა−ქართ−ვე−ლოს დი−დე−ბა,
დე−და−ე−ნას, დე−და−სა−ვით
მო−ფე−რე−ბა სჭირ−დე−ბა,
ვინ წაგვ−კი−და რუს−თა−ვე−ლის
სიყ−ვა−რუ−ლის ალ−მუ−რი,
ა−სე ძლი−ერ ვინ გვას−წავ−ლა
სიყ−ვა−რუ−ლი მა−მუ−ლის,
დე−და−ე−ნამ, კვლავ რომ ინ−თებს
მკერდ−ზე ცი−ცი−ნა−თე−ლებს,
ამ განძს თუ არ მო−უ−ა−რე,
ი−სე ვერ ი−ქართ−ვე−ლებ.
დე−და−ე−ნა, სიბრძ−ნის წიგ−ნი,
მო−ჩუხ−ჩუ−ხე ცხრა წყა−რო,
ა−ი ი−ა, ა−ი თი−თი,
ა−ი მთე−ლი სამ−ყა−რო.