დედა თბილისი

გა−გა ძლი−ერ მო−ხიბ−ლა,
ჩვე−ნი დე−და თბი−ლის−მა,
მისთ−ვის იქ−ცა იმ დღი−დან,
თით−ქოს სუ−ლის თი−ლის−მად.

ეს მა−ღა−ლი სახ−ლე−ბი,
სოფ−ლად არ−სად ე−ნა−ხა,
რო−გორ ხტო−და, ცმუ−კავ−და,
ერ−თი უნ−და გე−ნა−ხათ.

უ−ამ−რა−ვი მან−ქა−ნა,
უთ−ვა−ლა−ვი ნა−თუ−რა,
გვერ−დით მა−მა მიჰყ−ვე−ბა,
და და−ი−კო ხა−თუ−ნა.

კი−ნო თე−ატ−რე−ბი და,
სა−სე−ირ−ნო პარ−კე−ბი,
დახ−ლარ−თუ−ლი ქუ−ჩე−ბი,
აქ ხომ და−ი−კარ−გე−ბი?

ა−ჰა ძვე−ლი თბი−ლი−სი,
კლდეს და−კი−დულ ა−ივ−ნით,
არ იღ−ლე−ბი ცქე−რი−თა,
და სულ ფე−ხით და−ივ−ლი.

აქ სა−მე−ბის ტა−ძა−რი,
ვარსკვ−ლა−ვი−ვით კი−ა−ფობს,
მტკვა−რი წყნა−რად დუ−დუ−ნებს,
ის−ტო−რი−ას გვი−ამ−ბობს.

იქ სი−ო−ნი, ქა−შუ−ე−თი,
ტაძ−რებს ვე−ღარ და−ითვ−ლი,
მთაწ−მინ−დი−დან დაჰ−ყუ−რებს,
თბი−ლისს მა−მადავითი.

ზო−ო−პარ−კი, სკვე−რე−ბი,
ვა−კის პარ−კი, „ბომბორა“,
ას−კინ−კი−ლით დახ−ტი−ან,
ბი−ჭუ−ნა და გო−გო−ნა.

ა−ბა−ნო და მე−ტე−ხი,
მეტრო,ავტობუსები,
მრა−ვალფ−რად ბრ−დღვი−ა−ლე−ბენ,
მა−ღა−ზი−ის შუ−შე−ბი.

ო−პე−რა−შიც კი ი−ყო,
მო−ის−მი−ნა „დაისი“
რუს−თა−ველ−ზე სე−ირ−ნობს,
ირგვ−ლივ სუ−ფევს ხა−ლი−სი.

ძლი−ერ, ძლი−ერ მო−ხიბ−ლა,
გა−გა დე−და თბი−ლის−მა,
და ქა−ლა−ქი იმ დღი−დან,
ექ−ცა სუ−ლის თი−ლის−მად.