ვინ რა ჰქნა?

წვი−მის წვეთ−მა რა ჰქნა ი−ცით?
გა−და−რი−ა ნა−კა−დუ−ლი,
დიდ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
მის წვრილ ღარ−ში ჩა−კარ−გუ−ლი.

თოვ−ლის ფიფქ−მა თეთ−რად , თეთ−რად,
გა−და−პენ−ტა ა−რე მა−რე,
გუნ−და−ო−ბენ ო−ნავ−რე−ბი,
და გა−მორ−ბის ყვე−ლა გა−რეთ.

იმ ვე−რაგ−მა, სა−ძა−გელ−მა,
ქარ−ბორ−ბა−ლამ რა ჰქნა ი−ცით?
და−ამტვ−რი−ა ტო−ტე−ბი და
არ ეშ−ვე−ბა ხარ−ხარს, სი−ცილს.

ყინ−ვამ, ი−ცით რა ჰქნა ყინ−ვამ?
ძვალ რბილ−ში რომ უ−ცებ ა−ტანს,
სა−ა−ხალწ−ლოდ ფანჯ−რის მი−ნა,
ყვა−ვი−ლე−ბით მოგ−ვი−ხა−ტა.

მზის სხივ−მა კი რა ჰქნა ი−ცით?
დე−და−მი−წას სით−ბო მის−ცა,
გა−ი−ღი−მა, ქვე და−ეშ−ვა,
და ენ−ძე−ლა გა−აღ−ვი−ძა.

იმ ჩი−ტუ−ნამ, რომ ჟღურ−ტუ−ლებს,
რომ ჭიკ−ჭი−კებს, ძლი−ერ ან−ცობს,
ი−ცით რა ჰქნა იმ მერ−ცხალ−მა?
გა−ზა−ფხუ−ლის მოსვ−ლა გვამც−ნო.

ხო−ლო სი−ომ მო−ნა−ბერ−მა,
სიყ−ვა−რულ−სა მის−ცა ბა−ნი,
და−უ−ბე−რა ნაზად,-ვარდსა,
ჩა−ა−ხუ−ტა ის შრო−შა−ნი.

დი−ლის ნამ−მა რა ჰქნა ნე−ტავ,
შე−ვე−კი−თხოთ თვი−თონ მა−სა,
სთქვა, რომ მ−წყურ−ვალ ყვა−ვი−ლებ−სა,
ცის ნა−ჟუ−რი წყა−ლი ას−ვა.

ყვე−ლა შრომობს,საქმიანობს,
რა−ღა−ცას ჰქმნის,-უკვე ი−ცი,
ყო−ველ დღე რომ ვინ−მეს არ−გო,
მი−ეც შენს თავს ბი−ჭო ფი−ცი.