სპლიყ−ვი ვი−ყავ, გა−ვი−ზარ−დე,
სპი−ლო გავხ−დი, მა−გა−რი.
არ დამ−ცი−ნოთ, ბავშ−ვე−ბო,
არ და−ი−წყოთ ხარ−ხა−რი.
სა−ხანძ−რო−ში ვმუ−შა−ობ.
ერ−თი კვი−რა არც ა−რი.
რაც დამ−ნიშ−ნეს მე−ხანძ−რედ.
დღეს, და−მე−ცა თავზა−რი.
და−მი−რე−კეს, მო−დი−ო,
ჩა−აქ−რე−ო ხანძა−რი!
და−ვი−ბე−ნი, და−ვი−წყე
აქეთ-იქეთ ცანცა−რი.
მან−ქა−ნა−ში ჩავ−ჯე−ქი,
ვე−რაფ−რით ვერ დავძა−რი.
იქ−ნებ ფე−ხით მი−ვუსწ−რო,
ფე−ხით წა−ვალ რაც ა−რი...
ტყე−ში გზა ა−მე−რი−ა,
ხელს მიშ−ლი−და ნაძვნა−რი.
გუ−ლი ა−მო−ვარდ−ნა−ზე,
ქუს−ლე−ბი კი, დამსკდა−რი.
რო−გორც იქ−ნა მი−ვე−დი,
ხვნე−შით, ბანცალ-ბანცალით.
მე−გო−ნა, რომ სახ−ლის−გან
დამხვ−დე−ბო−და ნაცა−რი.
ვხე−დავ, ცხა−დად, თხის სახ−ლი
დგას, არ ა−რის დამწვა−რი!
ჩემს მისვ−ლამ−დე თურ−მე ხალხს
ჩა−უქ−რი−ა ხანძა−რი.
მაგ−რამ ყვე−ლა ვინც დამხვ−და
ჩემ−ზე ი−ყო გამ−წყრა−ლი:
,,შენ რა მე−ხანძ−რე ხა−რო,
უ−ნი−ა−თო, სა−წყა−ლი,
სამ−სა−ხურ−ში არ ჩქა−რობ,
სხვა−გან გიყ−ვარს წან−წა−ლი;
აქ−ვე და−ი−ჭი−რე−თო"
მო−ი−ტა−ნეს ბაწა−რი.
თა−ვი ძლივს გა−ვი−მართ−ლე,
ა−სე, გუ−ლის ფანც−ქა−ლით:
,,არც მან−ქა−ნა მი−ვარ−გა,
არც ,,შლან−გი" მაქვს, არც წყა−ლი.
თან მარ−ტო ვარ, ხომ ხე−დავთ.
გა−ნა არ ვარ მარ−თა−ლი?"
,,ტყის სა−ხანძ−როს უფ−რო−სი
დათ−ვი შე−საცვ−ლე−ლი−ა"-
ლომ−მა და−იღ−რი−ა−ლა:
,,და თან და−სას−ჯე−ლი−ა!
ზა−რა−ლი კი, სასწ−რა−ფოდ
დღეს−ვე და−სათვ−ლე−ლი−ა"
გა−და−წყვი−ტეს, დამხ−მა−რედ
და−მი−ნიშ−ნეს მე−ლი−ა.