ბე−ბომ ჩურ−ჩხე−ლე−ბი−სათ−ვის
გა−და−მა−ლა თხი−ლი,
ი−ცის რა მსუ−ნა−გი−ცა ჰყავს
ციცქ−ნა შვი−ლიშ−ვი−ლი.

ზუ−კას უ−თხრა: " - ა−ღარ ა−რის,
წა−უ−ღი−ა თაგვ−სო",
ბავშვ−მაც მხრე−ბი ა−ი−ჩე−ჩა
" - ჯავ−რი ა−რა მაქვ−სო"

დრო გა−ვი−და, იქ−ცე−ო−და
ზუ−კა სა−ნა−ქე−ბოდ,
რთვე−ლის შემ−დეგ ფე−ლა−მუ−ში
მო−ა−დუ−ღა ბე−ბომ.

მე−რე სა−მა−ლა−ვის კა−რი
გა−მო−ა−ღო მშვი−დად,
მაგ−რამ, ვა−ი, თხი−ლი უკ−ვე
მოეპა−რათ წმინ−დად.

ეჭვ−მი−ტა−ნილს და−უ−ძა−ხა,
ბიჭ−მაც მო−ირ−ბი−ნა,
ჰკი−თხა: " - და−მა−ლუ−ლი თხი−ლი
ვინ შე−ჭა−მა, ვი−ნა?"

ზუ−კას სხარ−ტი პა−სუ−ხისთ−ვის
არ დას−ჭირ−და წა−მი:
"- აკი,თაგვმა წა−ი−ღო−ო?!"
და−იძვ−რი−ნა თა−ვი.