"ტკბი−ლი სახ−ლიც იქ დამრ−ჩა და
მე−გობ−რე−ბიც, შვი−ლო!"
__სპლიყვს უყ−ვე−ბა სამ−შობ−ლო−ზე
ნაღვ−ლი−ა−ნი სპი−ლო.

სპლიყ−ვი ამ−ბობს გა−ო−ცე−ბით:
"რა−ტომ დარ−დობ ნე−ტავ?
ზო−ო−პარკ−შიც კარ−გად ვ−ცხოვ−რობთ,
ცუდს ვე−რა−ფერს ვხე−დავ!

თა−ნაც ყვე−ლა გვე−ფე−რე−ბა,
არ გვტო−ვე−ბენ წუ−თით,
ბავშ−ვე−ბიც გვა−თა−მა−შე−ბენ
ლახ−ტი−თა და ბურ−თით.

ა−ქაც ხომ გვყავს მე−გობ−რე−ბი
სულ ვიცინით,ვხარობთ
მე ეს სახ−ლი მირ−ჩევ−ნი−ა,
წასვ−ლას ა−რა ვჩქა−რობ".

სპი−ლოს ი−სევ სი−ხა−რუ−ლი
მო−ე−ფი−ნა სულ−ში,
ეს სი−ტყვე−ბი მო−უ−წო−ნა,
ჩა−ი−ხუ−ტა გულ−ში:

"- მარ−თა−ლი ხარ,პაწაწინავ!
ვინ მყავს შენ−ზე კარ−გი?!
სულ სხვა თვა−ლით და−მა−ნა−ხე
ჩვე−ნი ზო−ო−პარ−კი".