შვილ−თაშ−ვი−ლი რომ მქვი−ა
გა−ნა ჩე−მი ბრა−ლი−ა,
დი−დი ბე−ბო ჯერ კი−დევ
ა−ხალ−გაზრ−და ქა−ლი−ა.

ერ−თად იმ−დენს ვხა−ლი−სობთ
ვი−ცი−ნით და ვერ−თო−ბით,
ის ა−რასდ−როს მა−ტყუ−ებს,
ყვე−ლა−ფერ−ში ვენ−დო−ბი.

სა−სუს−ნა−ვი მუ−დამ აქვს
ჩემთ−ვის გა−და−ნა−ხუ−ლი,
წე−ლი−წად−ში ყვე−ლა დრო
ნე−ტავ ი−ყოს ზა−ფხუ−ლი.

ბე−ბო ზღაპ−რის მო−ყო−ლით
არ იღ−ლე−ბა სრუ−ლი−ად,
ვი−ცი ა−მის მი−ზე−ზი
დი−დი სიყ−ვა−რუ−ლი−ა.

ჩემ−თან ერ−თად თა−მა−ში
ალ−ბათ მი−სი ბე−დი−ა,
დი−დი სუ−ლაც არ ა−რის
ჩე−მი დი−დი ბე−ბი−ა.