არსად გაქცეულა ჩვენი ჩაიდანი

სტუმ−რად ი−ყო ჩვენ−თან და−ლი,
ჩემ−ზე დი−დი გო−გო.
დე−და, დე−და, ჩვენ−თან თა−ვი
შე−ირ−ცხვი−ნა რო−გორ.

ჩემ−მა ბე−ბომ ს−თხო−ვა: -ნა−ხე
თუ დუღს ჩა−ი, და−ლი?!
და−ლიმ უ−თხრა: დუღს კი ა−რა
გარ−ბის ჩა−იდანი.

გა−მიკ−ვირ−და, იც−რუ−ა და
არ კი შერ−ცხვა და−ლის,
ჩა−იდანი ცე−ცხლზე იდ−გა,
ვნა−ხე ჩე−მი თვა−ლით.

ფუხ−ფუ−ხებ−და და თავ−სა−ხურს
ა−ცეკ−ვებ−და მგო−ნი,
გრძელ ცხვი−რი−დან ას−დი−ო−და
თეთ−რი ფე−რის ბო−ლი.

დე−დი−კოს და ბე−ბოს ვფი−ცავ,
წვავ−და ცე−ცხლის ა−ლი,
მაგ−რამ არ−სად გაქ−ცე−უ−ლა
ჩვე−ნი ჩა−იდანი.