ერთი ხუთზე

შე−ვიკ−რი−ბეთ ხუ−თი ბავშ−ვი,
გვქონ−და ერ−თა−დერ−თი ბურ−თი.
გა−ვი−ყა−ვით ა−თი ვაშ−ლი,
წაბ−ლი - ორ−ჯერ ოცდახუ−თი.

გე−ლას ნუ−გა აღ−მო−აჩნ−და,
თი−თო ნუ−გა შეგვხვ−და ყვე−ლას,
ო−რი დარ−ჩა ზედ−მე−ტი და
და−ვუ−ტო−ვეთ ი−სევ გე−ლას.

ვიდ−რე თა−მაშს და−ვი−წყებ−დით,
შენც მიხვ−დე−ბი, ჩე−მო ზუ−რა,
ბურ−თის გარ−და - რა და რო−გორ
გა−ვი−ყა−ვით ყვე−ლამ ძმუ−რად.

მხო−ლოდ ბურთს ვერ შე−ვე−ლი−ეთ,
ვერ გავ−ყა−ვით ერ−თი ხუთ−ზე,
ა−ქეთ, ი−ქით, ზე−ვით, ქვე−ვით,
ტა−ცი−ო−ბა გვქონ−და ბურთ−ზე.