ჩუმ მაღ
−ნარ
−ში
−ა წა
−მო
−წო
−ლი
−ლი
ვი
−ყავ, ზედ მედ
−გა ხის უხ
−ვი ჩრდი
−ლი,
და სა
−ი
−დღა
−მაც ნა
−ზი ბულ
−ბუ
−ლი
სტვენ
−და სიყ
−ვა
−რულს გა
−გი
−ჟე
−ბუ
−ლი.
დიდ
−ხანს და დიდ
−ხანს ვუგ
−დებ
−დი მე ყურს
იმ ხმას საკ
−ვირ
−ველს, იმ ხმა
−სა გრძნე
−ულს;
ვგრძნობ
−დი ჩემ სუ
−ლის მშვიდ აღ
−მაფ
−რე
−ნას
და გუ
−ლის ჩე
−მის სულ სხვა-რიგ ცე
−მას.
დიდ
−ხანს ვა
−ტა
−რე, დავ
−ღა
−ლე თვა
−ლი,
ვერ
−სად ვერ ვპო
−ვე ის მომ
−ღე
−რა
−ლი;
თურ
−მე, ჩემს გულ
−ში ნა
−ზი ბულ
−ბუ
−ლი
სტვენ
−და სიყ
−ვა
−რულს გა
−გი
−ჟე
−ბუ
−ლი.