საფრ−თხო−ბე−ლას მე−ძა−ხი−ან,
ფართა-ფურთს და ფარ−თხოს,
მაგ−რამ ჩე−მი ვი−ღას სჯე−რა _
ვე−ღა−რა−ვის ვაფრ−თხობ.

ვერ ვა−ში−ნებ ყვან−ჩა−ლებს და
ქურდ−ბა−ცა−ცა ყვა−ვებს,
დღისით-მზისით მე−რამ−დე−ნედ
მი−ძარც−ვა−ვენ ყა−ნებს.

და−სი−ცხუ−ლი უ−საქ−მუ−რად
ვარ−თავ აბ−ლა−ბუ−დებს,
ჩემს და−ხე−ულ ქუდ−ში ჩიტ−მა
ა−ი−შე−ნა ბუ−დე.

ჩე−მი ა−ღარ ე−ში−ნი−ათ
ბა−ჭი−ებს და ზღარ−ბებს,
ვი−თომ ვიდ−გე, რომ ამ ცელ−ქებს
ვუ−ამ−ბობ−დე ზღაპ−რებს.

საფრ−თხო−ბე−ლა მქვი−ა, თო−რემ
რა−ღა მე, რა ძნე−ბი,
მხო−ლოდ ვწუხ−ვარ, რომ მაც−ვი−ა
ტან−საც−მე−ლი ძვე−ლი.