ქორ−წი−ლი აქვს ლო−კო−კი−ნას
თა−ვის ზღაპ−რულ სა−სახ−ლე−ში,
სა−პა−ტარძ−ლოს მაყ−რი−ო−ნი
ზურ−გით დაჰ−ყავს ხვნეშა-ხვნეშით.

პა−ტარ−ძა−ლი ლო−კო−კი−ნა
მზეს სწუ−ნობს და ჩრდი−ლავს მთვა−რეს,
ტყე დუმს, სა−ლო−კო−კი−ნეთ−ში
ჯერ არ−ნა−ხულ ლხინს მარ−თა−ვენ!

მაგ−რამ რო−ცა ჩვენ−მა ნე−ფემ
ცეკ−ვა თა−ვად და−ა−პი−რა,
მხრე−ბი ლა−ღად გა−შა−ლა და...
სუფ−რა დად−გა თავ−და−ყი−რა!