ფრთა−ხა−ტუ−ლა ჩი−ტუ−ნა
ხი−დან ხე−ზე გა−დახ−ტა,
სი−ხა−რუ−ლით გვაც−ნო−ბა
მზემ ბა−რა−თი გადასცა.
ლაღია და სწრა−ფი−ა
კარ−გი საქ−მის მაც−ნე−ა,
სულ ჰა−ერ−ში დაფ−რი−ნავს
ეს დღე−ა თუ ღამეა.
გული ლხე−ნით ევ−სე−ბა
ბარ−ტყე−ბი რომ ეზრ−დე−ბა,
მის გვერ−დით, რომ იფ−რე−ნენ
ეს დღეც მა−ლე ეწ−ვე−ვა.