მო−ტე−ხა სი−მინ−დი. და−წუ−რა ყურ−ძე−ნი.
-ვის უნ−და ჩურჩხელა?-თუხთუხებს თა−თა−რა.
დაკ−რი−ფა ხი−ლი და და−ბერ−ტყა კა−კა−ლი.
ნო−ბა−თი მი−ართ−ვა დიდ−სა თუ პა−ტა−რას.

სი−მინ−დი ნა−ლი−ას არ−გუ−ნა უკვ−ლებ−ლივ,
მა−რა−ნი და−წუ−რულ მზის მტე−ვანს პატ−რო−ნობს,
მა−ჭა−რი მხი−ა−რულ კრი−მან−ჭულს გას−ძა−ხის:
-რა ღვი−ნოც დავდ−გე−ბი, ი−გე−მე, ბა−ტო−ნო!

ხეს კენ−წე−რო−ზეც კი არ შერ−ჩა ფო−თო−ლი,
ტან−შიშ−ველ გო−ლი−ათს წა−უხ−და გუ−ნე−ბა,
მაშვ−რალ შემოდგომას-ჯაფისგან და−ქან−ცულს,
ა−ცი−ლებს რა−ტომ−ღაც შემკრ−თა−ლი ბუ−ნე−ბა.

მთის თხემ−ზე ზამ−თარ−მა კა−რა−ვი გა−მარ−თა,
ჭირხ−ლი−ან მინდვ−რებ−ზე ქა−რი−ღა სე−ირ−ნობს,
შემ−წყდა−რა ხი−ლის და თხილ-კაკლის ფერ−ხუ−ლი...
რა დარ−ჩა სამ−ღე−რი და თვალ−სა−სე−ი−რო?

ველ-მინდვრებს გა−შორ−და ზღაპ−რუ−ლი ფე−რი−ა,
თან გაჰყ−ვა ოქ−რო და ქარ−ვა−თა ფე−რე−ბი,
მთის წვერ−ზე ზამ−თა−რი თეთრ ბო−ხოხს ის−წო−რებს:
-მე თოვ−ლით ჩა−მო−ვალ და მოგეფე−რე−ბით!

ტყე ჯავ−რით ბუ−ზღუ−ნებს, კვნე−სი−ან ვე−ლე−ბი:
-ეჰ, ზამთ−რის ა−ლერ−სი! სუს−ხი სურს გვაწვ−ნი−ოს!
მაგ−რამ ეგ ვინ ი−ცის... დაგვ−ბუ−რავს თოვ−ლით და
იქ−ნე−ბა, არც იქ−ნეს ზამ−თა−რი მკაც−რი−ო...

სა−დღა−ა ზღაპ−რუ−ლი ფე−რე−ბის ლივ−ლი−ვი,-
ქარ−ვა თუ ბაჯაღლო...მზიანი და−რე−ბი...
მთის კალ−თებს ა−თეთ−რებს ჭარ−მა−გი ზამ−თა−რი,
ყინ−ვი−საბჯ−რი−ა−ნი მოჰყ−ვე−ბა ჯა−რე−ბი.

ქარს ზამთ−რისპირული გა−აქვს და გა−მო−აქვს,
სევ−დით ირ−წე−ვი−ან შიშ−ვე−ლი ხე−ე−ბი,
მთის გაღ−მა დე−კემბ−რის თეთ−რო−ნი ჭიხ−ვი−ნებს,
მო−დი−ან ზამ−თა−რი და ვერ−ცხლის თვე−ე−ბი!