ტახი ზამთარს უბრაზდება

მო−ვი−და ზამ−თა−რი თოვ−ლი−ა−ნი,
მო−ვი−და ზამ−თა−რი ჯან−ღი−ა−ნი!
ფიფ−ქე−ბის ცვე−ნა არ ა−ხა−ლი−სებს...
ტა−ხი რად ბრძან−დე−ბა ჯავ−რი−ა−ნი?
მი−წა−ზე ფუმ−ფუ−ლა ხა−ლი−ჩე−ბი
და−ა−გო ზამ−თარ−მა ად−რი−ა−ნად,
ტყე ფა−ფუკ სა−ბან−ში გა−ახ−ვი−ა...
ტა−ხი რად ბრძან−დე−ბა დარ−დი−ა−ნად?
ზამ−თა−რი ყვე−ლა−ფერს ა−ლა−მა−ზებს,
მას ყვე−ლა შეჰ−ყუ−რებს აღ−ტა−ცე−ბით,
ტა−ხი კი ბრა−ზი−ა−ნად დაღ−რუ−ტუ−ნებს,
თოვლ−ში რას და−ე−ძებს გა−ტა−ცე−ბით?
მუ−ხის ქვეშ თოვ−ლი სულ გა−და−ქე−ქა,
და−ე−ძებს რკო−სა და მწვა−ნე ბა−ლახს,
ციყ−ვი ფუ−ღუ−რო−დან ი−ბღვი−რე−ბა:
-ხომ ხე−დავთ?
და−ამს−გავ−სა თოვ−ლი ტა−ლახს...
ლა−მაზ კარ−მი−და−მოს მი−უშ−ნო−ებს,
მი−წა გა−და−ჩიჩქ−ნა ერ−თი−ა−ნად,
თუ დრო−ზე რა−მე არ მო−ვი−ფიქ−რე
ჩემს მუ−ხას წა−მო−აქ−ცევს ფეს−ვი−ა−ნად,
რა−საც წა−ა−წყდე−ბა, ყვე−ლა−ფერს ჭამს,
გა−ნა გა−ჩერ−დე−ბა ერ−თი წა−მით,
მთე−ლი დღე რა−ღა−ცას ახ−რა−მუ−ნებ,
ძმო−ბი−ლო, დაგ−ვას−ვე−ნებ თუნ−დაც ღა−მით?
-რა ვქნა? ზამ−თა−რია, ციყ−ვუ−ნი−ა,
ად−ვი−ლი არ ა−რის საჭმ−ლის პოვ−ნა,
დღე−ი−დან უფ−რო უნ−და გა−ვი−სარ−ჯო,
თოვ−ლის ქვეშ მო−მი−წევს საჭმ−ლის შოვ−ნა...
ჰო−და, ტახს ხე−ლი რომ გა−უ−მარ−თონ,
თა−გუ−ნამ მი−ართ−ვა მარცვ−ლე−უ−ლი,
კურ−დღელ−მა სტა−ფი−ლო მო−უ−კი−თხა,
ციყ−ვუ−ნამ კა−კა−ლი დარ−ჩე−უ−ლი...
ზამ−თარ−მა კვლავ ნის−ლი გა−მო−იხ−მო,
ტყეს ჩა−მო−ა−ფა−რა თეთ−რი ფარ−და,
ტახ−მა კი ნუგ−ბარს რომ მო−ულ−ხი−ნა
ად−გა და სხვა მუ−ხასთან გა−და−ბარგ−და.
ი−სევ თოვს! ი−სევ თოვს! ი−სევ ბარდ−ნის!
ტყე უფ−რო ხვავ−რი−ე−ლად და−ი−ბარდ−ნა...
მაგ−რამ ვის შე−ა−ში−ნებს ზამთ−რის სუს−ხი,
მარ−ტო დარ−ჩე−ნი−ლი ტუ−რას გარ−და?