მე ფიფ−ქი ვარ ერ−თი ციცქ−ნა,
ხმაც არ ის−მის არ−სად ჩე−მი,
მოვ−ფარ−ფა−ტებ და მი−წა−ზე
ალ−ბათ მა−ლე და−ვე−ცე−მი.
თით−ქოს ქა−რი გა−მე−ბუ−ტა,
შორს დაქ−რის და მე გვერდს მიქ−ცევს,
მინ−და ძლი−ერ და−უ−ბე−როს
და ნამ−ქე−რად გა−და−ვიქ−ცე.
მე−რე თოვ−ლად, მე−რე გუნ−დად
და მი−წინ−დან ი−სევ ცამ−დე
ა−მისვ−რი−ან, და−მი−ჭე−რენ...
გა−ვერ−თო−ბი დათ−ბო−ბამ−დე.
გა−ზა−ფხულ−ზე მზის სხი−ვის ქვეშ,
წყლად ვიქ−ცე−ვი, ვდნე−ბი, ვთბე−ბი...
და ზამ−თარ−ში რო−ცა ცი−ვა,
ი−სევ ფიფ−ქად ვი−ბა−დე−ბი.