ეს ზამ−თა−რი მე−თოვ−ლი−ა
ი−ცით, ზოგ−ჯერ რო−გო−რი−ა?
პირ−ქუ−ში და ღრუბ−ლი−ა−ნი,
ქა−რი−ა−ნი, სუს−ხი−ა−ნი...
მოჭ−რა−ჭუ−ნე−თოვ−ლი−ა−ნი,
მო−ჭახ−ჭა−ხე−ყინ−ვი−ა−ნი,
ხან თოვს, ყი−ნავს, ხან ქა−რი−ა,
რად−გან მკაც−რი ზამ−თა−რია!
ყი−ნუ−ლის ტახტს იდ−გამს ტყე−ში,
მოჰქ−რის ქა−რი, მო−ქა−ქა−ნებს,
ღა−მე ა−რის გა−თო−ში−ლი,
დღე, სი−ცი−ვით მო−ბა−ბა−ნე.
ტყე იხ−სე−ნებს ზამთ−რის მოსვ−ლას:
-ფიფ−ქებს ნა−ზად გვაფრქ−ვევ−და−ო,
ტკბი−ლად გვე−ა−ლერ−სე−ბო−და,
თოვ−ლის სა−მოსს გვაც−მევ−და−ო...
-ა−სე რო−გორ შე−იც−ვა−ლა!
მთას უკ−ვირს და ტყე−საც უკ−ვირს,
-ზამ−თარს რო−გორ გა−უძ−ლე−ბენ
ი−რე−მი და მი−სი ნუკ−რი!
ყინ−ვა−ში გა−მო−ზამთ−რე−ბა
უ−ჭირს ნა−დირს, უ−ჭირს ფრთო−სანს.
გა−თო−შილ ტყეს, ა−რე−მა−რეს
გა−ყი−ნუ−ლი თოვ−ლი მო−სავს.
ამ−ბა−ვი გავრ−ცე−ლე−ბუ−ლა:
ირ−მე−ბი წა−სუ−ლან ტყი−დან,
ბა−რისაკენ მი−ი−წე−ვენ
ჩვე−ნი დათოვ−ლილი მთი−დან.
ქორ−ბუ−დე−ბი, ფეხ−მარ−დე−ბი...
ნუკ−რე−ბიც ხომ აქ ა−რი−ან...
ირ−მის ჯო−გი ბი−ლიკს კვა−ლავს,
ეს ხომ მთე−ლი ლაშქა−რი−ა!
-ზამ−თარს ა−სე თუ გა−ვუძ−ლებთ,-
ხან ყინ−ვი−ანს, ხან ქა−რი−ანს,
-დახ−მა−რე−ბა ვის ვ−თხო−ვო−თო?
-რა თქმა უნ−და ა−და−მი−ანს!
ი−მე−დი რომ მი−უძღ−ვე−ბათ,
ნე−ტა−ვი, არ და−ე−კარ−გოთ!
ნე−ტავ, ა−და−მი−ა−ნე−ბი
ირ−მებს მართ−ლა და−ეხ−მა−რონ!
ტყემ წარ−ბი არ შე−ი−ხა−რა,
მოს−მე−ნილ−ზე, და−ნა−ხულ−ზე,
-კე−თი−ლად გა−მო−ზამთ−რე−ბა!
გე−ლო−დე−ბით გა−ზა−ფხულ−ზე!