სალამური
გა−მი−გო−ნი−ა, ვი−თომც ლერ−წა−მი
ობ−ლის საფ−ლავ−ზე ა−მო−სუ−ლი−ყოს
და თა−ვის ქნე−ვით, და−მუქ−რე−ბუ−ლი,
მაღ−ლა ზე−ცის−კენ ის წა−სუ−ლი−ყოს,
რომ მი−ე−ტა−ნოს იქ ჩვე−ნის ქვეყ−ნის
მწა−რე ამ−ბა−ვი და სა−ჩი−ვა−რი,
მაგ−რამ ი−მავ დროს ეშ−მა−კის სუ−ლი
დას−ტა−კე−ბო−დეს გრი−გა−ლი ქა−რი,
გა−და−ე−ღუ−ნოს, გად−მო−ე−ღუ−ნოს
და მო−ე−თხა−როს სულ ძი−რი−ა−ნა;
მე−რე ე−ნა−ხოს მ−წყემსს წაქ−ცე−უ−ლი,
ხელ−ში ა−ე−ღოს პა−ტარ და−ნა
და გა−მო−ეჭ−რას მას სა−ლა−მუ−რი,
რომ მო−წყე−ნის დროს სუ−ლი ჩაჰ−ბე−როს,
და მთა და ბა−რის და−სატკ−ბო−ბე−ლად
ა−აკვ−ნე−სო−სო და ა−ა−ტი−როს.
ეს უნ−და ი−ყოს ის მაც−დუ−რი ხმა,
პირ−ველ მ−წყემ−სის−გან მო−გო−ნე−ბუ−ლი;
აქ ის−მის ცის და ქვეყ−ნის ამ−ბა−ვი
ერ−თად შეთხზული… შე−ზა−ვე−ბუ−ლი!
ობ−ლის საფ−ლავ−ზე ა−მო−სუ−ლი−ყოს
და თა−ვის ქნე−ვით, და−მუქ−რე−ბუ−ლი,
მაღ−ლა ზე−ცის−კენ ის წა−სუ−ლი−ყოს,
რომ მი−ე−ტა−ნოს იქ ჩვე−ნის ქვეყ−ნის
მწა−რე ამ−ბა−ვი და სა−ჩი−ვა−რი,
მაგ−რამ ი−მავ დროს ეშ−მა−კის სუ−ლი
დას−ტა−კე−ბო−დეს გრი−გა−ლი ქა−რი,
გა−და−ე−ღუ−ნოს, გად−მო−ე−ღუ−ნოს
და მო−ე−თხა−როს სულ ძი−რი−ა−ნა;
მე−რე ე−ნა−ხოს მ−წყემსს წაქ−ცე−უ−ლი,
ხელ−ში ა−ე−ღოს პა−ტარ და−ნა
და გა−მო−ეჭ−რას მას სა−ლა−მუ−რი,
რომ მო−წყე−ნის დროს სუ−ლი ჩაჰ−ბე−როს,
და მთა და ბა−რის და−სატკ−ბო−ბე−ლად
ა−აკვ−ნე−სო−სო და ა−ა−ტი−როს.
ეს უნ−და ი−ყოს ის მაც−დუ−რი ხმა,
პირ−ველ მ−წყემ−სის−გან მო−გო−ნე−ბუ−ლი;
აქ ის−მის ცის და ქვეყ−ნის ამ−ბა−ვი
ერ−თად შეთხზული… შე−ზა−ვე−ბუ−ლი!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
სული ობოლინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ხე და ზამთარილუარა ჭანტურია |
 |
შავი თუთანუნუ ჯანელიძე |
|
ვაზილუარა ჭანტურია |
 |
ნანანოდარ დუმბაძე |
 |
ყაყაჩონესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
 |
გეტერაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მწყემსი ქალივაჟა–ფშაველა |
|
მგზავრის სიმღერაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომა ჰქვიამაყვალა მრევლიშვილი |
