დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ნანანოდარ დუმბაძე |
 |
ბულბულილუარა ჭანტურია |
|
ქარილუარა ჭანტურია |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
წვიმაციცო ხოცუაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
სალამურაცირა ტურაშვილი |
 |
ფანტელო, ფრიალ-ფრიალა!ნესტან კუპრავა |
|
მზესუმზირაცირა ტურაშვილი |
 |
მთვარეანა ნოდარიძე |
 |
საფრთხობელანუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ხალხურიაკაკი წერეთელი |
 |
ყაყაჩოსა სიწითლითაანა კალანდაძე |
 |
მნათობთადმიბესიკი |
|
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დედამიწამზია გოგნიაშვილი |
