დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
რულუარა ჭანტურია |
|
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
 |
ალბათ ხარობდა დედაი!გოდერძი ჩოხელი |
|
სოფელილუარა ჭანტურია |
|
ნამდვილი მეგობარილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დარისა და ავდრისამარიამ წიკლაური |
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
 |
ფერებმა ფესტივალი გამართესნესტან კუპრავა |
 |
წვიმა-ბალერინანუნუ ჯანელიძე |
 |
შემოდგომის ფერებიცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
გეტერაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მნათობთადმიბესიკი |
 |
გაზაფხულიიოსებ გრიშაშვილი |
 |
სოფლის დილათინათინ კვირიკაძე |
