ალერსი

მზე−ო მი−ვი, მფი−ნე სხი−ვი,
დი−ლით ძი−ლით აღდ−გო−მილ−სა;
აგ−რე−აგ−რე მო−მეფრქ−ვი−ვი;
ვიშ მაგ ტურ−ფას შენს ღი−მილ−სა!

თვალით-ალით ცი−ალთ ის−რად,
ჰფენს მჭვრე−ტელ−თა სა−ვა−ლა−ლოდ.
მის−რად მის-სრად ჰსცემს რად, ის რად?
ბულ−ბულთ რაზმ−თა შე−საბ−რა−ლოდ.

დი−ლის ცრემ−ლი, მო−ნა−მუ−ლი,
ვარდ−სა ნარდ−სა და ი−ა−ზედ,
ღე−ლავს, ე−ლავს, კრთოლ−ვით სრუ−ლი,
ცის−კა−რი სჩანს მის წი−აღ−ზედ!

ა−ჰა, მწველ−თა მათ ი−სარ−თა
გულს და−უდ−გამ გა−სა−გა−ნად;
ცრემლ−თა მის−თა მო−სის−ხარ−თა
აღგზ−ნე−ბულს გონს მო−სა−გა−ნად.