დაგვიანებული პასუხი აკაკის

“ე−ნას გი−წუ−ნებ, ფშა−ვე−ლო,
მგო−სა−ნო მა−ღალ მთი−სა−ო,
თუმც კი გვი−თე−სავ მარ−გა−ლიტს,
მკი−თხვე−ლიც ი−მას მკი−საო”.
ა−კა−კი

ბევ−რი ვი−ფიქ−რე ძა−ლი−ან,
თუ რა პა−სუ−ხი გა−მე−ცა
შენთ−ვის, მხცო−ვა−ნო პო−ე−ტო;
დღე−ცა ვფიქ−რობ−დი, ღა−მე−ცა.
როს და−ვა−პი−რე სი−ტყვის თქმა,
უ−ცებ თავ−ზა−რი და−მე−ცა,
სი−ტყვა, მო−სუ−ლი სათქ−მე−ლად
ე−ნი−დან მომ−წყდა, გა−მექ−ცა.
დავ−ღო−ნე−ბულ−ვარ ძა−ლი−ან,
თით−ქოს სახლ-კა−რი და−მექ−ცა.
რა−და? რა ღმერ−თი გა−მი−წყრა
მარ−გა−ლი−ტე−ბის მფლო−ბელ−სა,
რომ თა−ვის უშ−ნო ე−ნი−თა
ვე−რას ვა−გო−ნებ მშო−ბელ−სა?!
ბულ−ბუ−ლი−სათ−ვის გა−ლო−ბა
და−უ−წუ−ნი−ა რო−მელ−სა?
მარ−გა−ლი−ტე−ბის მფლო−ბე−ლი
ე−ნა−სა ხმა−რობს ღო−ნე−და,
და რო−ცა მარ−გა−ლიტს სთე−სავს,
ან თუ ა−ა−გებს ყო−რე−და,
მა−ინც ის ა−რი, რაც ა−რი,
ჭო−რე−ბი მო−ა−შო−რე−თა!
იქ−ნებ მე, ჩემ−მა ე−ნა−მა,
სამ−შობ−ლო და−ვა−ღო−ნე−თა?
ფრთე−ბი შევკ−ვე−ცეთ ოც−ნე−ბას,
და−ვამ−ხეთ, და−ვა−მო−ნე−თა?
უ−ვარ−გი−სო−ბის მი−ზე−ზი
ფშავ−ლო−ბა ა−რის სწო−რე−და.
მოძღვ−ნი−ლი ა−რი მთის მი−ერ,
ჩა−მო−ტა−ნი−ლი ქა−რი−სა,
რა−ტომ არ ჰგუ−ობს, არ ვი−ცი,
ამ ჰანგს ბუ−ნე−ბა ბა−რი−სა?!
ა−ქაც ხომ ქართ−ვე−ლე−ბი ვართ,
ყვა−ვი−ლი ა−ქაც ჰყვა−ვი−სა,
ხა−ტად ჰყავ, სა−ლო−ცავ ხა−ტად,
მთი−ელთ სამ−შობ−ლო თა−ვი−სა.
და ე−ნა მთი−სა სიმტ−კი−ცით
მსგავ−სი−ა კლდი−სა სა−ლი−სა;
იქ−ნებ, აკ−ლი−ა, არ ვი−ცი,
ამ ლომს სი−ნა−ზე ქა−ლი−სა?
ა−მისთ−ვის და−საგ−მო−ბი−ა
და წა−სა−ღე−ბი წყა−ლი−სა?!
კა−ცი მე−ტყვე−ლი, მგრძნო−ბე−ლი,
ცხოვ−ლად ამ−ხე−ლი თვა−ლი−სა,
ამგვა−რის ამ−ბის მო−წა−მე,
შევდრ−კე, დავ−მუნჯ−დე ლა−მი−სა.
მა−ინც წინ მი−ვალ, მა−ინცა,
არ მე−ში−ნი−ან შა−რი−სა,
გულს მის−ვე−ნი−ა ხა−ტადა
ე−ნა მთი−სა და ბა−რი−სა.
მე არც ერთს კი−ლოს არ ვწუ−ნობ,
თუ−ა ქართ−ვე−ლის გვა−რი−სა,
მო−თაყ−ვა−ნე ვარ ყოვ−ლი−სა
ი−მათ ტკბი−ლის და მწა−რი−სა.
სხვა რამ მა−ში−ნებს, ი−სა ვსთქვათ,
დამხ−შო−ბი მზის და მთვა−რი−სა,
სამ−შობ−ლოს და−მამ−ხო−ბე−ლი
და გა−მომჯ−რე−ლი კა−რი−სა…
სჯობს, რომ ი−მა−ზე ვი−ტი−როთ,
მუ−დამ მთქმე−ლი ვარ ამი−სა,
ნუ შე−გა−ში−ნებსთ, არ გავ−ნებსთ
მთი−დან ყვი−რი−ლი ხა−რი−სა.