ქარი
ქარ−მა დაგ−ლი−ჯა ი−ის ფოთ−ლე−ბი,
მი−წამ შე−იგრძ−ნო მი−სი ტკი−ვი−ლი
ნუ−თუ არ გყოფ−ნის ქა−რო ეს სივრ−ცე,
ნუ−თუ არ გეს−მის ვინ−მეს ჩივილი.
შენი აფ−რე−ბი სხვა−გან გა−შა−ლე
ა−ცა−ლე ძი−ლი ამ ნაზ არ−სე−ბას,
ფრთა შე−ა−ფა−რე მთის მა−ღალ კალ−თებს
პა−ტი−ვი ე−ცი თა−ვი−სუფ−ლე−ბას.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
 |
არასოდეს გამიგიაქეთევან მიქაძე |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
|
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
კახა და ჭანესტან კუპრავა |
 |
სამყურალელა ცუცქირიძე |
|
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მაცნევაჟა–ფშაველა |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
 |
ცხრა ძმა ხერხეულიძელადო ასათიანი |
 |
მზე, მთვარე და ღრუბელივასილ გულეური |
