შვლის ნუკრის ჩივილი

შვლის ნუკ−რი ვარ, რქე−ბიც არ მაქვს,
და−უც−ველს და პა−წა−წი−ნას...
ბედ−მა ი−სე და−მიბ−რიყ−ვა,
არ მყავს დე−და, არ მაქვს ბინა.

ცვარ-ნამსა ვსვამ რძის მა−გივ−რად
და ცხოვ−რე−ბას მიფრ−თხობს ელ−და...
მტერ-მოყვარეც ა−მე−რი−ა,
დე−დის თვა−ლებს ძილ−შიც ვხედავ.

ვეძებ მე მის ნა−ფე−ხუ−რებს,
მწვა−ნე ბა−ლახს ცრემ−ლით ვალ−ბობ...
ვე−მა−ლე−ბი ტყე−ში მხე−ცებს,
დაბ−ნე−უ−ლი და−ვალ მარ−ტო.