შენ სიყრ
−მი
−დან იც
−ნობ ო
−მებს, გიყ
−ვარს ხმალ
−თა სტვე
−ნა.
ყვავ-ყორნების არ გა
−ში
−ნებს შავ
−ზე შა
−ვი ფრე
−ნა.
ომ
−თა გრგვინ
−ვა და დრო
−შე
−ბი თა
−მარ მე
−ფის ორბ
−თა
შენ ბრ
−წყინ
−ვა
−ლედ გა
−მო
−სა
−ხე, დი
−დე
−ბუ
−ლო შო
−თა!
ახ
−სოვს იმ შენს ოქ
−როს
−ფერ წლებს, გორს, ას
−პინ
−ძას, მ
−ცხე
−თას
თუ რამ
−დენ
−ჯერ სიკვ
−დი
−ლისთ
−ვის თვალ
−ში შე
−გი
−ხე
−დავს...
სიკვ
−დილ
−მა ვერ ი
−სიკვ
−დი
−ლა, უჭკ
−ნობ დაფ
−ნის რტო
−თა
უკვ
−და
−ვე
−ბის მტა
−რე
−ბე
−ლო, დი
−დე
−ბუ
−ლო შო
−თა!
მხო
−ლოდ გმირ
−თა თავ
−და
−დე
−ბის გზა ი
−ყო და ა
−რის
ღირ
−სი დი
−დი სიყ
−ვა
−რუ
−ლის მშობ
−ლი
−უ
−რი მხა
−რის.
და იმ “ვეფხისტყაოსანით” ბევ
−რი, ა
−რა ცო
−ტა,
გა
−მარჯ
−ვე
−ბის დღე ყო
−ფი
−ლა, დი
−დე
−ბუ
−ლო შო
−თა!
თვით ქა
−ჯე
−თის არ არ
−სე
−ბობს ცი
−ხე
−ე
−ბი შა
−ვი,
ძმად
−შე
−ფი
−ცულ მე
−გობ
−რე
−ბის რომ არ ლეწ
−დეს მკლა
−ვი.
მათ სა
−ზღვა
−რი გა
−და
−ლა
−ხეს ა
−თას
−ნა
−ირ შფოთ
−თა,
და გვი
−ნა
−თებს შე
−ნი სა
−ხე, მზე
−თა მზე
−ო, შო
−თა!
თი
−ნა
−თი
−ნის და ნეს
−ტა
−ნის სიყ
−ვა
−რუ
−ლის ღირ
−სი
მხო
−ლოდ გმირ
−თა უკვ
−და
−ვე
−ბა ა
−რის მა
−რადისი!
შენს გარ
−შე
−მო ყვე
−ლა დრო
−ის მღელ
−ვა
−რე
−ბა რბო
−და,
უ
−საყ
−ვარ
−ლეს სამ
−შობ
−ლო
−ის მშვე
−ნე
−ბა
−ო, შო
−თა!
მარ
−გა
−ლიტ
−თა დიდ
−თა მტევ
−ნად და ოქ
−რო
−და ჰქრო
−და
სი
−ტყვათ შენ
−თა შად
−რე
−ვა
−ნი, ცე
−მა ჩო
−განთ შნო
−თა.
შე
−ნი გუ
−ლი უ
−სას
−რუ
−ლო სიყ
−ვა
−რუ
−ლით თრთო
−და,
შო
−თა, ე
−რის სი
−ქა
−დუ
−ლო, ღვთა
−ებ
−რი
−ვო შო
−თა!