ისევ მესხის გამოხედვა

შენ სიყრ−მი−დან იც−ნობ ო−მებს, გიყ−ვარს ხმალ−თა სტვე−ნა.
ყვავ-ყორნების არ გა−ში−ნებს შავ−ზე შა−ვი ფრე−ნა.
ომ−თა გრგვინ−ვა და დრო−შე−ბი თა−მარ მე−ფის ორბ−თა
შენ ბრ−წყინ−ვა−ლედ გა−მო−სა−ხე, დი−დე−ბუ−ლო შო−თა!

ახ−სოვს იმ შენს ოქ−როს−ფერ წლებს, გორს, ას−პინ−ძას, მ−ცხე−თას
თუ რამ−დენ−ჯერ სიკვ−დი−ლისთ−ვის თვალ−ში შე−გი−ხე−დავს...
სიკვ−დილ−მა ვერ ი−სიკვ−დი−ლა, უჭკ−ნობ დაფ−ნის რტო−თა
უკვ−და−ვე−ბის მტა−რე−ბე−ლო, დი−დე−ბუ−ლო შო−თა!

მხო−ლოდ გმირ−თა თავ−და−დე−ბის გზა ი−ყო და ა−რის
ღირ−სი დი−დი სიყ−ვა−რუ−ლის მშობ−ლი−უ−რი მხა−რის.
და იმ “ვეფხისტყაოსანით” ბევ−რი, ა−რა ცო−ტა,
გა−მარჯ−ვე−ბის დღე ყო−ფი−ლა, დი−დე−ბუ−ლო შო−თა!

თვით ქა−ჯე−თის არ არ−სე−ბობს ცი−ხე−ე−ბი შა−ვი,
ძმად−შე−ფი−ცულ მე−გობ−რე−ბის რომ არ ლეწ−დეს მკლა−ვი.
მათ სა−ზღვა−რი გა−და−ლა−ხეს ა−თას−ნა−ირ შფოთ−თა,
და გვი−ნა−თებს შე−ნი სა−ხე, მზე−თა მზე−ო, შო−თა!

თი−ნა−თი−ნის და ნეს−ტა−ნის სიყ−ვა−რუ−ლის ღირ−სი
მხო−ლოდ გმირ−თა უკვ−და−ვე−ბა ა−რის მა−რადისი!
შენს გარ−შე−მო ყვე−ლა დრო−ის მღელ−ვა−რე−ბა რბო−და,
უ−საყ−ვარ−ლეს სამ−შობ−ლო−ის მშვე−ნე−ბა−ო, შო−თა!

მარ−გა−ლიტ−თა დიდ−თა მტევ−ნად და ოქ−რო−და ჰქრო−და
სი−ტყვათ შენ−თა შად−რე−ვა−ნი, ცე−მა ჩო−განთ შნო−თა.
შე−ნი გუ−ლი უ−სას−რუ−ლო სიყ−ვა−რუ−ლით თრთო−და,
შო−თა, ე−რის სი−ქა−დუ−ლო, ღვთა−ებ−რი−ვო შო−თა!