,,მთე−ლი ღა−მე ამ ფანჯ−რებ−თან,
გა−ვა−ტა−რეთ ამ−რე−ზით,
დი−ლის შუქ−მაც არ გაგ−ვი−ღო,
ბე−რი−კა−ცის სარკ−მე−ლი,
მო−ვი−წყი−ნეთ, მო−ვი−ქუფ−რეთ,
შე−მოგ−ვაკლ−და სა−კენ−კი,
მე−რე თქვენ−თან გა−მოვ−წი−ეთ,
რომ გვე−ამ−ბო სათქ−მე−ლი.
ყვა−ვი−ლე−ბო გვი−მას−პინძ−ლეთ,
შემ−ცივ−ნე−ბულ ბე−ღუ−რებს,
თქვენს მდე−ლო−ზე გვა−ნარ−ნა−რეთ,
სხვას ვერ ნა−ხავთ ერთ−გუ−ლებს.
ჩვენ და−ვი−ცავთ თქვენს სიმშ−ვი−დეს,
შეგვ−წევს ა−მის უ−ნა−რი,
თქვე−ნი ტკბი−ლი ნექტ−რით მხო−ლოდ,
გა−მოვკ−ვე−ბეთ ფუტკარი.“