სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
გამოფარფატდა პეპელაგივი ჭიჭინაძე |
 |
წვიმის შემდეგლუარა ჭანტურია |
|
ლამაზი სამყაროლუარა ჭანტურია |
 |
სამდურავინოდარ დუმბაძე |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
 |
მთვარეანა ნოდარიძე |
 |
ლილი და მზენუნუ ჯანელიძე |
 |
მზესაც სცხელანინო სტურუა |
 |
გაზაფხულიცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
 |
მიყვარს თვალები მიბნედილებინიკოლოზ ბარათაშვილი |
|
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
|
ირემილუარა ჭანტურია |
 |
კავშირი გულთა შორისგალაკტიონ ტაბიძე |
