სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
გაზაფხულივასილ გულეური |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნანანოდარ დუმბაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ზამთარინესტან კუპრავა |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
|
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
სალამურაცირა ტურაშვილი |
 |
ჩემი ველოსიპედინუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
ყვარლის მთებსილია ჭავჭავაძე |
|
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
|
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
|
ქუჩაგალაკტიონ ტაბიძე |
