სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
ხე, ფოთოლი და შემოდგომალუარა ჭანტურია |
|
ხე და ზამთარილუარა ჭანტურია |
 |
დათუნიახათუნა გულიაშვილი |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
წვიმა უღრან ტყეშიგივი ჩიღვინაძე |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
მყინვარწვერინინო სტურუა |
 |
მზე ამოვა დილითმარიამ წიკლაური |
|
ტყის ნობათიგივი ჩიღვინაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
ჩვენი ქვეყნის ბუნებამზია გოგნიაშვილი |
 |
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
 |
ობოლიაკაკი წერეთელი |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
