სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
წვიმაციცო ხოცუაშვილი |
 |
დათუნიახათუნა გულიაშვილი |
 |
გაზაფხულივასილ გულეური |
 |
დილალუარა ჭანტურია |
|
წვიმის შემდეგლუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჩიტუნამ იას უმღერანესტან კუპრავა |
 |
მოდუდუნებს მდინარეცირა ტურაშვილი |
 |
სურათიმანანა კაკაჩია |
 |
ფიფქის სიმღერანანა გასვიანი |
|
ზამთარინესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ალექსანდრე ჭავჭავაძეილია ჭავჭავაძე |
 |
სალამურიაკაკი წერეთელი |
|
ობოლიაკაკი წერეთელი |
|
იუბილეაკაკი წერეთელი |
 |
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
