ლი−ლის−ფერ მთა−თა გა−დაღ−მა
ელ−ვა−რებს რო−გორც ალ−მა−სი,
ი−ცით, ამ სო−ფელს რა ჰქვი−ა?
-სო−ფე−ლი... „ა−სე ლამაზი!“

წყა−რომ ჩქა−ფუ−ნით ი−ა−რა,
ტყე-ველი ჩამოი−ა−რა,
ი−ცით ამ წყა−როს რა ჰქვი−ა?
-წყა−რო−ა... „ა−სე წკრიალა!“

ჩიტ−მა ჭიკ−ჭი−კით დამ−ლო−ცა,
ტყის თავ−ზე ჩა−იცქ−რი−ა−ლა,
თქვენ ი−ცით, ამ ტყეს რა ჰქვი−ა?
-ტყე გახ−ლავთ... „ა−სე შრიალა!“

მთის მკერდ−ზე ნის−ლი სე−ირ−ნობს,
ქე−დი−დან ქედ−ზე მა−ვა−ლი,
ამ მთას რა ჰქვი−ა, კარ−გე−ბო?
-ჰქვი−ა მთა... „ა−სე მაღალი!“

ყვა−ვილ−თა ფარ−ჩე−უ−ლე−ბი
უხ−ვად რომ მი−მო−ფან−ტუ−ლა,
ამ მინდვ−რებს, ი−ცით, რა ჰქვი−ა?
-მინდვ−რე−ბი...“ასე ხატულა!“

რომ ამბობს:-ღმერთმა და−ლო−ცოს
პა−ტა−რა შვი−ლიშ−ვი−ლი−ო,
ი−ცით, სო−ფელ−ში ვინ მე−ლის?
-ბე−ბი−ა...“ასე ტკბილიო!“

ა−ბა, რო−გორ არ მიყ−ვარ−დეს?
მეც ამ სოფ−ლის ვარ შვი−ლი−ო.
აქ ცხოვ−რობს გულ−კე−თი−ლი−ო
ბე−ბი−ა... „ა−სე ტკბილიო!“
წყა−რო−ა... „ა−სე წკრიალა!“
ტყე გახ−ლავთ... „ა−სე შრიალა!“
თით−ქოს შო−რეთ−ში მა−ვა−ლი
მთე−ბი გვაქვს... „ა−სე მაღალი!“
ვარ−დე−ბი მი−მო−ფან−ტუ−ლა
მინდვ−რე−ბი... „ა−სე ხატულა!“
ელ−ვა−რებს რო−გორც ალ−მა−სი-
სო−ფე−ლი... „ა−სე ლამაზი!“