ძვე−ლი უკ−ვე მიბრ−ძან−დე−ბა-
ა−ხალ წელს ვუ−ლო−ცავთ ყვე−ლას,
დი−დებ−საც და პა−ტა−რებ−საც, -
ვარსკვ−ლა−ვე−ბის სა−და−რებ−საც.
მთებს და ტყე−ებს,
ზღვას და ხე−ებს,
მინდვ−რებს, ვე−ლებს, ნა−კა−დუ−ლებს,
ზვრებს, მდე−ლო−ებს გა−და−თოვ−ლილს
და ჩვენს გიჟ−მაჟ მდი−ნა−რე−ებს...
ტყე−ში შე−ყუ−ჟულ ჩი−ტუ−ნებს,
ნა−დირ -ცხო−ველს,
თევ−ზებს წყალ−ში,
მივუ−ლო−ცავთ ყვე−ლას, ყვე−ლას,
ა−რა−ვის დავრ−ჩე−ბით ვალ−ში.
აღმოსავლეთ-დასავლეთით...
ჩრდი−ლო−ე−თით თუ სამხ−რე−თით,
მშვი−დო−ბის ფი−ან−და−ზე−ბი
გაგ−ვი−შა−ლოს ყვე−ლას ფერხ−თით.
მრა−ვალ ა−ხალ, ბედ−ნი−ერ წელს!
მივუ−ლო−ცავთ ცას და მი−წას,-
ჩვენს საყ−ვა−რელ, მშვე−ნი−ერ სახლს-
ლურჯ პლანეტას-დედამი−წას!