ორ−შა−ბა−თი დამდ−გა−რა−ო!-
ოქ−როს მზემ ცა მოგ−ვი−ხა−ტა,
სკო−ლი−სა−კენ სი−ხა−რუ−ლით
მი−იჩ−ქა−რის დიდ-პატარა.

სამ−შა−ბათ−საც მზე გვი−ღიმს,
შე−იკ−რი−ბა ჩვე−ნი კლა−სი,
მას−წავ−ლე−ბე−ლი ამ−ბობს, რომ
ვი−ცით მე−გობ−რო−ბის ფა−სი.

ო−თხშა−ბა−თი დღე დამდ−გა−რა,
წვი−მის ღვა−რი მოჰ−ქუხს ცი−დან,
ჩვენ კი მა−ინც ერ−თად ყოფ−ნა,
მა−ინც ერ−თად სწავ−ლა გვინ−და!

ხუთ−შა−ბათს გა−მო−ი−და−რა,
მი−ვა−შუ−რეთ სკო−ლის ე−ზოს,
ი−სე კარ−გად ვი−თა−მა−შეთ,
უთქ−ვამთ: ე−ზო ა−იკ−ლე−სო.

პა−რას−კე−ვიც მზი−ა−ნი−ა,
-მო−წყე−ნი−ლი რად ხარ, ნი−კო?
მას−წავ−ლე−ბელს ვუ−პა−სუ−ხე:
-მინ−და ხვა−ლაც ერ−თად ვი−ყოთ!

შა−ბათს ნატვ−რა აგ−ვის−რუ−ლა,
მოგ−ვა−წყი−ნა სახლ−ში გა−ნა,
მას−წავ−ლე−ბელ−მა შეგვკ−რი−ბა,
ზო−ო−პარკ−ში წაგ−ვიყ−ვა−ნა.

კვი−რას კლა−სე−ლებს ვუ−რე−კავ,
მეჩ−ქა−რე−ბა ნახ−ვა მა−თი...
ნე−ტავ, ეს დღე რო−დის გა−ვა!
რო−დის მო−ვა ორ−შა−ბა−თი!