საახალწლო სიზმარი

ა−ხა−ლი წლის ღა−მე−ა
და სას−წა−ულს ვე−ლი,
მა−ლე დაჰკ−რავს თორ−მეტ−ჯერ -
მი−დის წე−ლი ძვე−ლი.

ნაძ−ვის ხეს−თან ვზი−ვარ და
არ ჩამთვ−ლი−მოს, ვცდი−ლობ.
თოვ−ლის პა−პას რომ დავხვ−დე,
არ მსურს, და−ვი−ძი−ნო.

გა−რეთ ცი−ვა, სახლ−ში კი
სა−ა−მუ−რად თბი−ლა...
ჰო−და, შუ−ა−ღა−მემ−დე
ჩა−მე−ძი−ნა ტკბი−ლად.

თოვ−ლის პა−პა მე−სიზმ−რა
და სიზ−მა−რი ახ−და -
რო−ცა გა−მო−მეღ−ვი−ძა,
სა−ჩუქ−რე−ბი დამხვ−და.

ა−სე ჩუ−მად რად მო−დის
თოვ−ლის პა−პა, ნე−ტავ?
შუ−ა−ღა−მეს რად უც−დის,
დღე რა−ტომ ვერ ვხე−დავ?

ნატვ−რა−და მაქვს ქცე−უ−ლი
თოვ−ლის პა−პის ნახ−ვა...
კი−დევ ერთ წელს მის მოსვ−ლას
სად ვუ−ცა−დო ახ−ლა?...