ნატვრა

კლდე უნ−და ი−ყო, სა−ლი კლდე -
მი−წავ, რა−და ხარ ფხვი−ე−რი, -
რომ ვე−რა ს−თხრი−დეს საფ−ლა−ვებს
ქარ−ჩით მო−ხუ−ცი ხნი−ე−რი.
რა−ტომ არ−ვის−გან იძ−ლი−ა
შე−ნი სა−მე−ფო ძლი−ე−რი?
არ იქ−ნა, ლე−შით არ გაძ−ღა
ეგ შე−ნი ხა−ხა მში−ე−რი?
რამ−დე−ნი კენ−ჩხა გა−მოჰ−ხარ,
რამ−დე−ნი მკლა−ვი ძლი−ე−რი?
რამ−დე−ნი სა−ხე ქა−ლი−სა,
ელ−ვა - მთათ შუ−ა რე−უ−ლი,
თვა−ლე−ბი - მთვა−რე მომ−წყდა−რი,
წყვდი−ად−ში გამორე−უ−ლი,
წე−ლი−ა დი−ლის მზის სხი−ვი,
ვარ−დებ−ში ჩამორე−უ−ლი.
ი−მა−საც ა−მას უ−პი−რობ,
ვინც მე მი−ნა−თებს ღა−მი−თა,
ვისთ−ვი−საც სი−ცო−ცხლე მ−წყუ−რან
ამ ბე−ჩა−უ−რის ჟა−მი−თა,
დაჰ−შა−ლო, და−ა−ნა−წი−ლო
ძვლე−ბი და ლე−ში კა−ნი−თა?
ზე−ზე−ურ დარ−ჩეს, ღვთის მადლ−სა,
ყელ-გამოჭრილი და−ნი−თა,
რომ ფერფ−ლი ჩე−მის ლე−შისა,
გა−და−ტა−ნი−ლი ქა−რი−თა,
მი−ეხ−ლოს ი−მის ნაშ−თის ფერფლს,
გა−ნედ−ლე−ბუ−ლი ცვა−რი−თა.
მზე−მა−ცა ნა−ხოს, მთვა−რემაც,
ცამ ვარსკვ−ლა−ვე−ბის ჯა−რი−თა
და გა−ზა−ფხუ−ლის ი−ა−მა
მის ან−გე−ლო−ზის თვა−ლი−თა.