როს ბედნიერ ვარ შენთან ყოფნითა

როს ბედ−ნი−ერ ვარ შენ−თან ყოფ−ნი−თა,
ღი−მი−ლით გევ−ხარ მა−ი−სის დღე−სა,
მე შენს თვა−ლებ−ში ვსჭვრეტ სა−მო−თხე−სა
და მა−თი მჭვრე−ტი ვიწ−ვი ცე−ცხლი−თა!
არ და−ი−ჯე−რებ, თუ ვით სატრ−ფო ხარ,
არ და−ი−ჯე−რებ, არ და−ი−ჯე−რებ, არ და−ი−ჯე−რებ, თუ ვით სატრ−ფო ხარ!

როს უ−ბე−დურ მყოფს მე მო−შო−რე−ბა
გო−ნე−ბამ−ტა−ცის მშვე−ნი−ე−რე−ბის,
ვსთვლი მო−წყი−ნე−ბით ჟამთ მჭმუნ−ვა−რე−ბის
და სევ−და გლახ-გულს და−მე−ფა−რე−ბა!
არ და−ი−ჯე−რებ, თუ ვით სატრ−ფო ხარ!

ხან ძილ−სა იკრ−თობს, ხან სევ−დით ოხ−რავს,
ხან−ცა ყო−ველს სულს ამ−ხი−ა−რუ−ლებს,
ხან სიკვ−დილს იწ−ვევს, ხან შო−რით ოც−ნებს,
ხან ჰყვე−ბა სო−ფელს, ხან ცად მიფ−რი−ნავს!
არ და−ი−ჯე−რებ, თუ ვით სატრ−ფო ხარ!.