კახა მიდის სკოლაში

ა−ნა−ბა−ნა, ა−ნა−ბა−ნა,
დე−დამ წიგ−ნი მო−მი−ტა−ნა, -
ი−ა−კო−ბის დე−და−ე−ნა,
სა−ქართ−ვე−ლოს მზე და რწმე−ნა.

-მუ−დამ გქონ−დეს ამ დღის ხსოვ−ნა!-
კოხ−ტა ჩან−თა მი−სახ−სოვ−რა.
შე−მომ−ცი−ნის ბე−ბო თა−ნაც:
-ბი−ჭი უნ−და შე−ნის−თა−ნა!

სკო−ლის−კენ მი−მა−ცი−ლე−ბენ
გო−გა, კო−ბა, თა−კო, ლე−ლა...
მოს−წავ−ლე რომ გავხ−დი უკ−ვე
უ−ხა−რი−ა ყვე−ლას, ყვე−ლას.

-ა−ბა, შვი−ლო, გვა−სა−ხე−ლე!
დე−დი−კო−ნა მკოც−ნის ტკბი−ლად,-
ი−ყო−ჩა−ღე, გა−ი−ზარ−დე
ქვეყ−ნის სა−სა−ხე−ლო შვი−ლად!

ჩე−მი ქვეყ−ნის მზე დამ−ნა−თის,
ოქ−როს−ფე−რი სხი−ვით მლო−ცავს:
-ა−სა−ხე−ლე სა−ქართ−ვე−ლო,
დი−დი ბი−ჭი გახ−დე რო−ცა!

სკო−ლის−კენ მი−მა−ცი−ლე−ბენ
სა−ქართ−ვე−ლოს ლურ−ჯი მთე−ბი,
ჩე−მი ქვეყ−ნის სიყ−ვა−რულ−მა
გა−მო−მას−ხას ლა−მის ფრთე−ბი.

სი−ხა−რუ−ლით შე−ვის−წავ−ლი,
ჩე−მი ხალ−ხის ა−ნა−ბა−ნას,
მთელ ქვე−ყა−ნას ვათქ−მე−ვი−ნებ:
-ყო−ჩაღ, ქართ−ველს ა−მის−თა−ნას!