უხ−ვი თოვ−ლით დამდ−გა−რი
ტყეს გა−უტკ−ბა ზამ−თა−რი,
ჩათ−ბა, უ−ცებ ჩამ−ყუდ−როვ−და,
წუ−ხელ მთე−ლი ღა−მე თოვ−და...
ირგვ−ლივ ზამთ−რის სიმშ−ვი−დე−ა,
ა−ღარ იძვ−რის ტყე−ში ქა−რი,
ფე−ხაკ−რე−ფით რომ მო−სუ−ლა,
ზამ−თა−რია ჯადოქა−რი.
გა−ნა ზამ−თარს შე−ე−გე−ბა,
ტბი−ლად სძი−ნავს და−თუ−ნი−ას,
სიზმ−რებ−სა−ა ა−ყო−ლი−ლი,
თათს ი−ლო−კავს თა−თუ−ნი−ას.
გა−რეთ, დათ−ვის დიდ ბუ−ნაგ−თან,
დგა−ნან ტა−ხი და მე−ლი−ა,
ნე−ტავ, რა−ზე სა−უბ−რო−ბენ?
ნე−ტავი, რას მო−ე−ლი−ან?
თურ−მე დათვ−ზე ქირ−ქი−ლე−ბენ:
-სძი−ნავს, სძი−ნავს რა−ხა−ნი−ა,
-არ უ−ნა−ხავს, არც კი ი−ცის,
ჩვენს ტყე−ში რომ ზამ−თა−რია!
-გა−რეთ გა−მოსვ−ლას გა−ბე−დავს?
-მე−ა−თა−სე სიზ−მარს ხე−დავს...
-დოყ−ლა−პი−ა წევს და სძი−ნავს,
გეს−მის? არ−ხე−ი−ნად ხვრი−ნავს...
-სძი−ნავს ჩვენს დათვს დან−და−ლას,
გო−დო−რას და ბან−და−ლას...
-რომ გვტუქ−სავ−და, გვა−რი−გებ−და,
ტყეს ი−ცავ−და ჩვენ−გან ვი−თომ,
ჩვენს ჭკუ−ა−ზე ვი−თა−რე−შებთ,
სიზმ−რად გაგ−ვი−ჯავრ−დეს თვი−თონ,
და−თუ−ნი−ა, და−ი−ძი−ნე,
ჩვენ კი შენ−ზე გა−ვი−ცი−ნებთ...
ტა−ხი ჭყი−ვის, მგე−ლი ყმუ−ის,
ი−მათ ნათქ−ვამს ვინ−მე დათვ−ლის?
მაგ−რამ ერ−თი ა−მას და−ხეთ!-
წა−მო−აგ−დეს ფეხ−ზე დათ−ვი!
ბუ−ნა−გი−დან მო−ძუნ−ძუ−ლებს,
სად−გო−მი და−ტო−ვა თბი−ლი:
-ე−ჰე−ი, აქ რა ამ−ბა−ვი−ა!
-ვინ და−მიფრ−თხო, ნე−ტავ, ძი−ლი?
წე−ღან ჩემ−ზე რა−მე თქვი−თო?
ა−ბა, ა−ქეთ მო−დე−ქი−თო!
-ვა−ი, დათ−ვი!-ღმუის მგე−ლი,
-ვუ−ი, დათ−ვი!-ჭყი−ვის ტა−ხი,
ფხა−ჭა−ფხუ−ჭით გაქ−ცე−უ−ლებს
უ−კან მის−დევს თოვ−ლის ბუ−ქი,
მიჰქ−რი−ან, მიშ−ლი−გი−ნე−ბენ...
მორ−ჩა მა−თი ბაქიბუ−ქი!
-ზამ−თარ−ში გაღ−ვი−ძე−ბულ დათვს,
თავს ი−ო−ლად და−ვაღ−წევ−თო?!
ტყე−ში არ დაგ−ვედ−გო−მე−ბა!
-ჩქა−რა, ჩქა−რა გა−ვიქ−ცე−თო!
გა−ნა ი−მათ გა−ე−კი−და
და−თუ−ნი−ა-დათუჩელა,
ტყეს-თოვ−ლით გა−და−თეთ−რე−ბულს
გა−და−ავ−ლო თვა−ლი ხე−ლად,
მე−რე ბუ−ნაგ−ში შებ−რუნ−და,
და−ი−ძი−ნებს მა−ლე ი−სევ,
იმ დღეს კურ−დღელ−მა და ციყვ−მა
თურ−მე ბევ−რი ი−ხა−ლი−სეს:
-და−ი−ნა−ხე, რა მო−ა−წყვეს?-
დათ−ვი ფეხ−ზე წა−მო−აგ−დეს!
-ჰო−ი, ბი−ჭო, რას გარ−ბოდ−ნენ!
თოვლს და ზამ−თარს არც დარ−დობდ−ნენ!
-სუ−ლე−ლე−ბი რომ ყო−ფი−ლან,
არ სჭირ−დე−ბა მიხ−ვედ−რა−ო,
-გა−ნა მათ−კენ ი−წევ−და−ო,
დათ−ვი არც კი მის−დევ−და−ო.
ბო−ლოს ე−სეც მო−ა−ყო−ლეს:
-გა−იხ−სე−ნონ ჯავ−რი−თა−ო,
რაც მო−გი−ვა და−ვი−თა−ო,
ყვე−ლა შე−ნი თა−ვი−თა−ო.