ერ−თხელ ფეს−ტი−ვა−ლი გა−მარ−თეს ფე−რებ−მა,-
და−უ−ღა−ლა−ვებ−მა და მშვე−ნი−ე−რებ−მა.
თქვეს: -და−ე, არ ჰყავ−დეს ამქ−ვეყ−ნად ბა−და−ლი,
ის ი−ყოს... მხო−ლოდ ის, ყვე−ლა−ზე მარ−თა−ლი,
ი−სე−თი ძვირ−ფა−სი, რო−გო−რაც ალ−მა−სი,
ვინც ი−ყოს ყვე−ლა−ზე გამრ−ჯე და ლა−მა−ზი!

პირ−ვე−ლად წი−თელ−მა ფერ−მა ი−თა−მა−მა,
შე−ფე−რა ვაშ−ლი, მე−რე ბრო−წე−უ−ლი,
ა−ი, პომიდორიც,-წითლად მო−წე−უ−ლი!
ეს ხომ სისხ−ლი−ვით წი−თე−ლი ვარ−დი−ა!
ფერ−თა ფეს−ტი−ვალ−ზე ვერ ნა−ხავთ დარ−დი−ანს!
რა მომ−ხიბ−ლა−ვი−ა! ეს ხომ ვარსკვ−ლა−ვი−ა!
ეს ღუ−ის ასკილი,-უებრო წა−მა−ლი!
ე−ზო−ში ქოთ−ქო−თებს წი−თე−ლი მა−მა−ლი!

ა−ი, მობრ−ძან−დე−ბა ნა−რინ−ჯის−ფე−რი!
ყვე−ლა ფეხ−ზე დგე−ბა და ტკბე−ბა ცქე−რით!-
ლი−მო−ნი, ფორ−თო−ხა−ლი, ეს მან−და−რი−ნი−ა!
დღეს ფეს−ტი−ვა−ლი−ა! დღეს ფერ−თა ლხი−ნი−ა!
ნა−რინ−ჯით, თუ−რინ−ჯით ქვე−ყა−ნა სავ−სე−ა,
ბა−და−ლი−ა ა−რა ჰყავს, ეს მართ−ლა ა−სე−ა!

ეს კი ყვი−თე−ლი−ა,-როგორი უხ−ვი−ა!
მე ნა−ნახს გი−ამ−ბობთ, გგო−ნი−ათ, მო−გო−ნილს?
თვი−თონ−ვე ი−ხი−ლეთ მზე-ოქროს ბორ−ბა−ლი!
კომ−ში, მზე−სუმ−ზი−რა, მთვა−რე თუ ხორ−ბა−ლი,
პე−პე−ლა, ფო−თო−ლი, ყურ−ძე−ნი, ფან−ქა−რი...
თო−ჯი−ნა სე−ირ−ნობს ყვი−თე−ლი მან−ქა−ნით!

ა−ი, ეს მწვა−ნე−ა! -ხე, მსხა−ლი, მწვა−ნე ტბა...
ამწვა−ნებული ბუ−ნე−ბა გაგ−ვიტკ−ბა!
ბა−ყა−ყი, კა−ლი−ა, ქო−ჩო−რა პალ−მე−ბი...
მწვა−ნე კუნ−ძუ−ლი−ა! არ მი−ე−სალ−მე−ბი?
მწვა−ნე−ა ფო−თო−ლი!-ხასხასებს, შრი−ა−ლებს!
მწვა−ნე ბა−ლა−ხებ−ში ჩი−ტუ−ნა ფრ−თხი−ა−ლებს!

ეს კი ცის−ფე−რი−ა!-ცაა ჩი−ნე−ბუ−ლი!
ცის−ფე−რი ყვა−ვი−ლი, მდი−ნა−რე დი−დე−ბუ−ლი,
ეს წვი−მის ფარ−და−ა, ეს ნა−კა−დუ−ლი−ა!
ცის−ფე−რი დე−და−მი−წაც ხომ და−ხა−ტუ−ლი−ა?
ეს ლურ−ჯი ფე−რი−ა! რა მშვე−ნი−ე−რი−ა!-
ლურ−ჯი ზღვა, ლურ−ჯი ტყე და ლურ−ჯი მთე−ბი,
ლურჯ−მა ჩი−ტუ−ნებ−მა გა−შა−ლეს ფრთე−ბი,
ხე−ებ−ზე სულ ლურ−ჯად დამ−წიფ−და ქლი−ა−ვი,
ლა−მაზ ლურჯ ტო−ტებ−ზე სე−ირ−ნობს ნი−ა−ვი!

იისფერ−მაც ხომ თა−ვი მო−ი−წო−ნა,
ი−ა უთ−ვა−ლა−ვი სწო−რედ მან მო−ი−გო−ნა.
ი−ე−ბი, ი−ე−ბი, კოპწი−ა ი−ე−ბი,
თით−ქოს ბა−ლა−ხებ−ში ჩას−კუპდ−ნენ მთი−ე−ბი.

და რად−გან ყვე−ლა ფე−რი ი−ყო დი−დე−ბუ−ლი,
რად−გან სას−წა−უ−ლი გვა−ნა−ხეს ჩი−ნე−ბუ−ლი,
შე−ერთ−ნენ ფე−რე−ბი და იქც−ნენ თეთ−რად,
ა−ი, რა შეუძლი−ათ ჩვენს ფე−რებს ერ−თად:
და−ხა−ტონ თეთ−რი თოვ−ლი, თეთ−რი მწვერ−ვა−ლე−ბი,
თეთრ ღრუ−ბელს, თეთრ ყვა−ვილს ვუმ−ზერთ მღელ−ვა−რე−ბით,
თეთრ ა−ისბერგზე დათ−ვი ზის ერ−თი,
ეს ა−რის კურ−დღე−ლი და ი−სიც თეთ−რი!

ა−ი, სა−ოც−რე−ბა! გმარ−თებთ გა−ო−ცე−ბა!
ის ერ−თი თეთ−რი შვი−დად და−იშალა,
და ლა−მაზ ცი−სარ−ტყე−ლად ცის თაღ−ზე გა−იშალა,
შვი−დი−ვე ფერ−მა თა−ვი ი−სა−ხე−ლა,
ფეს−ტი−ვალს შვიდ−ფე−რა−დი ამ−კობს ცი−სარ−ტყე−ლა!

პატა−რავ, შვი−დი−ვე რიგ−რი−გად ჩა−მოვთ−ვა−ლოთ,
ა−რავინ გა−მოგვრ−ჩეს, ერ−თხელაც გა−მოვთ−ვა−ლოთ,
ჰე−ი, ცი−სარ−ტყე−ლავ, ხომ დაგ−ვეხ−მა−რე−ბი?
ეს რა სა−ოც−რე−ბას ხე−და−ვენ თვა−ლე−ბი!
წი−თე−ლი,
მას მოს−დევს ნა−რინ−ჯის−ფე−რი,
ყვი−თე−ლი,
მე−რე კი ხას−ხა−სა მწვა−ნე,
მას მოს−დევს ცის−ფე−რი,
ლურ−ჯი,
იისფე−რი,-
ყვე−ლა დი−დე−ბუ−ლი, ყვე−ლა მშვე−ნი−ე−რი!
ა−სე−თი ი−ყო ზე−ი−მი ფერ−თა!
ა−სე−თი ფეს−ტი−ვა−ლი გა−მარ−თეს ერ−თად!