მი−ვუ−ლო−ცავ ა−ხალ წელს,
ა−მას ვე−ტყვი ჩურ−ჩუ−ლით:
-და−ე−ლო−ცოს ჩვენს სამ−შობ−ლოს,
ყვე−ლა კუთხე-კუნჭული!
და−ე−ლო−ცოს ა−ლა−ზა−ნი,
მტკვა−რი,
ა−რაგ−ვი და ქსა−ნი...
და−ე−ლო−ცოს ცხე−ნის−წყა−ლი,
ენ−გუ−რი და რი−ო−ნი...
და ირგვ−ლივ შე−მო−ჯა−რუ−ლი
თეთ−რი კავ−კა−სი−ო−ნი!
უბე-კალთა და−ე−ლო−ცოს
ლა−მის ცამ−დე აწვ−დილ შხა−რას,
თეთრ ღრუბ−ლებ−საც და−ვუ−ლო−ცავ-
ცა−ში მო−კუნტ−რუ−შე ფა−რას.
მი−ვუ−ლო−ცავ შავ ზღვას, ჭო−როხს,
პა−ლი−ას−ტომს, ფა−რა−ვანს...
სამხ−რე−თის−კენ გა−ვუყ−ვე−ბი
ჩვე−ნი მთე−ბის ქა−რა−ვანს...
გა−დავ−ძა−ხებ ჩე−მი ქვეყ−ნის-
ი−მი−ერს თუ ა−მი−ერს,
მეგ−რულ ნა−ნას, სვა−ნურ ლი−ლეს,
კა−ხურ მრავალჟა−მი−ერს!..