მი−დუ−დღუ−ნებს და−თუ−ნი−ა,
მი−ბაჯ−ბა−ჯებს ხვნე−შა -ხვნე−შით...
-დათ−ვო, სად გა−გი−წე−ვი−ა?
-წე−ლი−წა−დის სა−სახ−ლე−ში,-
შე−მოდ−გო−მა მო−ვიწ−ვი−ო
უნ−და დათ−ვი−ა−ნის ტყე−ში!

წე−ლი−წა−დის სა−სახ−ლე−ში
და−ი−ნა−ხა ტახ−ტი ო−თხი,
ო−თხი მზე−თუ−ნა−ხა−ვი ზის
იმ ო−თხ ტახტ−ზე ფე−ხის მორ−თხმით.
იც−ნობს შე−მოდ−გო−მას გა−ნა?!
ა−ი, მართ−ლა გა−მო−ცა−ნა!


ე−კი−თხე−ბა იმ დე−ბი−დან
პირ−ველს ჩვე−ნი მარჯ−ვე დათ−ვი:
- ვერ−ცხლის−ფერ−სა−მო−სი−ა−ნო,
შენ ვი−ნა ხარ? მი−თხა−რი...
-ვე−ღარ გე−ტყვი, და−თუ−ნი−ავ,
თვი−თონ გა−მო−ი−ცა−ნი...

-მე მო−ვალ და მი−წას თოვ−ლი
ფანტელ-ფანტელ ე−ფი−ნე−ბა,
ქა−რი დაჰქ−რის სუს−ხი−ა−ნი,
ხეს კენ−წე−რო ე−ყი−ნე−ბა,
მაგ−რამ თოვლ−ში კოტ−რი−ა−ლი
ა−ბა, ვის მო−ე−წყი−ნე−ბა?
გუნ−დაობას, ცი−გა−ო−ბას
ვინც იხ−სე−ნებს, ე−ღი−მე−ბა.
თოვ−ლი, ყინ−ვა, ავ−და−რი...
ცი−ვი დრო−ა დამდ−გა−რი...
ა−ბა მი−თხარ, და−თუ−ნი−ავ,
ვინ ვყო−ფილ−ვარ?
-ზამ−თა−რი!

ე−კი−თხე−ბა მე−ო−რე დას
თო−მა-ჩვე−ნი მარჯ−ვე დათ−ვი:
-ვარ−დის−ფერ−სა−მო−სი−ა−ნო,
შენ ვი−ნა ხარ? მი−თხა−რი!
-ვე−ღარ გე−ტყვი, და−თუ−ნი−ავ,
თვი−თონ გა−მო−ი−ცა−ნი!

-მე მო−ვალ და მთა -ვე−ლე−ბი
ი−ფა−რე−ბა ენ−ძე−ლე−ბით,
თავს ი−წო−ნებს ყო−ჩი−ვარ−და,
მდე−ლომ ი−ამ გა−და−ქარ−გა,
სამხ−რე−თი−დან მოჟ−ღურ−ტუ−ლე
ბრუნ−დე−ბი−ან ჩი−ტე−ბი:
მერ−ცხლე−ბი და შო−ში−ე−ბი,
ტო−რო−ლე−ბი, გვრი−ტე−ბი...
გვი−რი−ლე−ბით, ია-ვარდით,
მო−კაზ−მუ−ლი, და−ხა−ტუ−ლი...
ა−ბა მი−თხარ, და−თუ−ნი−ა,
ვინ ვყო−ფილ−ვარ?
-გა−ზა−ფხუ−ლი!

ე−კი−თხე−ბა მე−სა−მე დას
თო−მა-ჩვე−ნი მარჯ−ვე დათ−ვი:
-წი−თელ−მო−სას−ხა−მი−ა−ნო,
შენ ვი−ნა ხარ? მი−თხა−რი...
-ვე−ღარ გე−ტყვი, და−თუ−ნი−ავ,
თვი−თონ გა−მო−ი−ცა−ნი!

-მე მო−ვალ და ცხრათ−ვა−ლა მზეს
მ−ცხუნ−ვა−რე−ბა ე−მა−ტე−ბა,
ამ დროს ყვე−ლა სუ−ლი−ე−რი
ჩრდილს და−ე−ძებს, ე−ფა−რე−ბა...
ი−ცი−ნი−ან ყვა−ვი−ლე−ბი,
მთი−დან მოჩ−ქეფს ცი−ვი წყა−რო...
ხი−ლი მწიფს, ფუტ−კა−რი ბზუ−ის,-
ტკბი−ლი თაფ−ლით გაგ−ვა−ხა−როს...
მერ−ცხა−ლი ლა−ღად ნა−ვარ−დობს,
ცა−ში ფრე−ნით გარ−თუ−ლი,
ეს დრო შენც გაქვს ნა−ხუ−ლი...
ვინ ვყო−ფილ−ვარ?
-ზა−ფხუ−ლი!

ე−კი−თხე−ბა მეო−თხე დას
თო−მა-ჩვე−ნი მარჯ−ვე დათ−ვი:
-ყვი−თელ−მო−სას−ხა−მი−ა−ნო,
შენ ვი−ნა ხარ, მი−თხა−რი!
-ვე−ღარ გე−ტყვი, და−თუ−ნი−ავ,
თვი−თონ გა−მო−ი−ცა−ნი!

-მე მო−ვალ და გულს ვუ−ხა−რებ
დი−დებ−საც და პა−ტა−რებ−საც,
მიყ−ვარს მწი−ფე ხი−ლის კრე−ფა!
ბაღ−ში დრო−ის გა−ტა−რე−ბა,
უხ−ვი რთვე−ლი... კაკ−ლის ბერ−ტყვით
კა−ცის გუ−ლის გა−ხა−რე−ბა,
დოვ−ლა−თის და−ბი−ნა−ვე−ბა,-
ზამთ−რის სარ−ჩოს დახ−ვა−ვე−ბა,
ა−თასგ−ვა−რი ჩი−რე−უ−ლის,
ჩურ−ჩხე−ლე−ბის დამ−ზა−დე−ბა...
ა−ბა, მი−თხარ, დათ−ვო-თო−მა,
ვინ ვყო−ფილ−ვარ ?
-შე−მოდ−გო−მა!

თო−მა ლა−მაზ შე−მოდ−გო−მას
იწ−ვევს დათ−ვი−ა−ნის ტყე−ში!
ვე−რა−ვინ ვერ შე−ედ−რე−ბა
შე−მოდ−გო−მას სი−უხ−ვე−ში..
ტყის ბი−ნად−რებ−საც მი−ართ−ვა
მან ნო−ბა−თი- უხ−ვი ძღვე−ნი,
ტყე რო−გორ გაალა−მაზა!-
ქარ−ვის−ფე−რი რო−გორ შვე−ნის!
და−თუ−ნი−ა წაბლს მი−ირთ−მევს,
თხილს და კა−კალს, მწი−ფე პან−ტას...
მე−რე მო−დის ფო−თოლც−ვე−ნა,
ქა−რი ყვი−თელ ფოთ−ლებს ფან−ტავს.
ხვა−ვი−ა−ნი, მშვე−ნი−ე−რი!-
ეს დრო თო−მას უყ−ვარს ძლი−ერ,
მე−რე მი−სი დათ−ვიანი
ნელ-ნელა შე−იცვ−ლის ი−ერს...

დღე თან−და−თან და−მოკლ−დე−ბა,
ღა−მე კი−დევ გა−იზრდება.
გაწ−ვიმ−დე−ბა, გა−ავდრ−დე−ბა,
ტყე თით−ქოს−და და−იცლება,-
მას თან−და−თან მო−აკლ−დე−ბა
ფრინვე−ლე−ბის ჟრი−ამული,
ეს ნიშ−ნავს, რომ გა−სუ−ლი−ა
შე−მოდ−გო−მა მხი−ა−რუ−ლი...
აქ უნ−და და−ვემშ−ვი−დო−ბოთ
ჩვენს და−თუ−ნას -ცნო−ბილ მსუ−ნაგს,
დრო−ა, ზამთ−რის ძილს მი−ე−ცეს,
მი−ა−შუ−როს თა−ვის ბუ−ნაგს!