ჩამობარდნა თეთრად ტყეში

მთე−ლი ღა−მე უ−თო−ვი−ა!
ჩა−მო−ბარდ−ნა თეთ−რად ტყე−ში,
მაგ−რამ გა−ნა ყვე−ლა ხა−რობს,
რუ−ხი მგე−ლი დარ−დით ხვნე−შის:
-მთე−ლი ღა−მე თოვლს გვაფრქ−ვევ−და!
ა−ი, ბარდ−ნის უ−თე−ნი−აც,
ზამ−თარს თოვ−ლი გო−რა−კებ−ზე
თეთ−რად გა−და−უ−ფე−ნი−ა,
რო−გორ უნ−და ვი−ნა−დი−რო,
წინ თუ ბი−ჯიც ვერ წა−მიდ−გამს!
ნუ−თუ, თოვლ−ში ჩა−ვეფ−ლო−ბი...
ეს რა ცუ−დი დრო და−მიდ−გა!..
თეთ−რად გა−და−პენ−ტილ ჩირგვ−ში,
კურ−დღე−ლი ზის თურ−მე ახ−ლოს,
იქ−ვე მუ−ხის ფუ−ღუ−რო−ში
კუდ−ფუმ−ფუ−ლა ციყ−ვი სახ−ლობს,
ი−მათ რას გა−მო−ა−პა−რებ!-
გა−იგონეს მგლის ვიშ−ვი−ში,
ნა−ხეს, კუ−და−მო−ძუ−ე−ბუ−ლი რომ
მი−ცახ−ცა−ხებს ზამთ−რის ში−შით...
ციყვ−მა კურ−დღელს ჩა−მოს−ძა−ხა:
-ჩემ−მა თვალ−მა ეს რა ნა−ხა!
რა ცუ−დი დრო და−მიდ−გაო!-
მგელ−მა ა−სე და−იძახა.
თურ−მე ბუ−ნაგს ვე−ღარ აგ−ნებს...
თოვლ−ში ჩა−ე−კარ−გა სახ−ლი...
-გახ−სოვს, რო−გორ გვამ−წა−რებ−და?
ა−ხი ა−რის მგელ−ზე, ა−ხი!
ტყე−ში ახ−ლა ტკბი−ლად სძი−ნავს,
დათვ−საც, ზღარბ−საც - ნემ−სე−კა−ლას,
კუც ზამთ−რის ძილს მის−ცე−მი−ა,
ცა−ში სძი−ნავს მზეს-მზექალას...
-ნე−ტა−ვი, მეც წე−სად მქონ−დეს
დათ−ვე−ბი−ვით ზამთ−რის ძი−ლი,-
ახ−ლა ა−მა−ზე ოც−ნე−ბობს,
თოვლს მი−არღ−ვევს ტყე−ში მგე−ლი.
ნა−დი−რო−ბას, ნა−დი−მო−ბას
სიზმ−რად მა−ინც ვნა−ხავდეო,
მაგ−რამ ახ−ლა მთა−ვა−რი−ა,
მი−ვაღ−წი−ო სახ−ლამდეო!
ციყვ−მა კურ−დღელს მო−უ−კი−თხა
სტა−ფი−ლო და ბლო−მად ნიყ−ვი:
-ა−სეთ თოვლ−ში ნა−დი−რო−ბას
ა−პი−რებ−და?.. მართ−ლა ბრიყ−ვი!
-მაგ−რამ დარ−ჩა ხა−ხამშ−რა−ლი
ჩვე−ნი მტე−რი კუ−დაგრ−ძე−ლი!..
გა−უხ−სე−ნეს ბო−რო−ტე−ბა-
ა−ხა−ლიც და ძვე−ლისძ−ვე−ლიც.
ზამთ−რისთვის არ ი−შუ−რე−ბენ,
მად−ლო−ბებს და ქე−ბას დამტკ−ბარს:
-მაშ, მგელს ჭკუ−ა ას−წავ−ლა−ო?!
გა−უ−მარ−ჯოს ა−სეთ ზამ−თარს!
-თოვ−ლი მო−დის! თოვ−ლი მო−დის!
გა−იდარებს ნე−ტავ რო−დის!
-მე კი მინ−და, ზამ−თარს ვ−თხო−ვო,
ა−სე დიდ−ხანს, დიდ−ხანს თო−ვოს!