კურდღლის სიმღერა

ჩქა−რა ამწ−ვან−დით, ვე−ლე−ბო,
ჩქა−რა ამწ−ვან−დი, ჭა−ლა−ო!
ა−მო−ღა−ღან−დი, ჯე−ჯი−ლო,
სად ა−რის შე−ნი ძა−ლა−ო?
ნა−თე−სი პუ−რი რა იქ−ნა,
ნე−ტავ სად და−ი−მა−ლა−ო?
მომ−წყინ−და ხე−ე−ბის კორტ−ნა
და პი−რი და−მე−ღა−ლა−ო,
თოვლ−მა, ყინ−ვამ და ქარ-ბუქმა
სულ-გული გა−მი−წყა−ლა−ო.

შვი−ლე−ბი შე−მომ−ტი−რი−ან:
“ძუ−ძუ გვ−წყუ−რი−ა, დედაო!”
შემ−ზა−რავს ჩე−მი−ვე თა−ვი,
ტან−ზე რომ და−ვი−ხე−და−ო:
მარ−ტო ძვა−ლი და ტყა−ვი ვარ,
რძე სა−ით ჩა−მიდ−გე−ბა−ო?
უმწ−ვა−ნოდ მომკ−ლავს სიმ−ში−ლი,
შვი−ლე−ბიც გა−მი−წყდე−ბა−ო.
ოჰ, გა−ზა−ფხუ−ლო, სა−და ხარ?
რად იგ−ვი−ა−ნებ, ნე−ტა−ო?
გავ−რე−კავ შვი−ლებს სა−კორტნ−ზე,
ვე−ლი რო ამწ−ვან−დე−ბა−ო.
მთვა−რე ა−მო−ვა ცა−ზე−და
და მზე კი დაბრ−ძან−დე−ბა−ო.
ა−ბა სა−და ხარ, ჯე−ჯი−ლო,
სა−და ხარ, ვე−ლო მწვა−ნე−ო?!
ცო−ტა−ო−დე−ნი წყა−ლო−ბა
ჩვენთ−ვის რად და−ი−ნა−ნე−ო?!
ი−ხა−რე, ჭა−ლავ, მინ−დო−რო,
და წვი−მით და−ი−ნა−მე−ო;
თქვე−ნა ხართ ჩვე−ნი მშობ−ლე−ბი,
გლო−ცუ−ლობთ დღე და ღა−მე−ო.