მის−რი−ა−ლებს ზღვა−ში ნა−ვი,-
ტალ−ღას მის−დევს გო−ლი−ათს,
სად იჩ−ქა−რის? ე−ჯიბ−რე−ბა
ფრთა−ფარ−ფა−ტა თო−ლი−ას.
ამხ−ნე−ვე−ბენ ზღვის ტალ−ღე−ბი,-
ვერ უ−ყუ−რებთ ა−მა−სო?
უფ−რო მარ−დად, ციცქ−ნა ნა−ვო!
თო−ლი−ამ არ გა−გასწ−როს!
ეს რა ა−ურ−ზა−უ−რი−ა!-
თო−ლი−ე−ბი ბრა−ზო−ბენ:
ფრთე−ბი ჩვენ−ში ვის ას−ხი−ა?..
ციცქ−ნა ნა−ვი გვა−ჯო−ბებს?!
მაგ−რამ მა−ლე გა−ა−ჩუ−მა
თო−ლი−ე−ბი ნა−ნახ−მა,
ი−ცით იმ დღეს ვინ და−მარ−ცხდა?
რა თქმა უნ−და, ტრა−ბა−ხა!
ზღვის ტალ−ღებ−მა ციცქ−ნა ნა−ვი,
ლა−მის ცამ−დე ას−წი−ეს,
დარ−ცხვე−ნილ−მა თო−ლი−ებ−მა
ნა−პი−რის−კენ გას−წი−ეს.